من بمیرم که تو را رنجِ مضاعف دادم

من بمیرم که تو را رنجِ مضاعف دادم
عذرِ تقصیر، عزیزم ! به خطا افتادم !

من بمیرم که کمی اشک به چشمت آمد
از همان روز، غمینم ، به خدا ناشادم !

گفته بودم که گُلم محرم و نامحرم هست
«زُلف بر باد مَده تـــــا ندهی بر بادم» !

گفته بودم که بسی ناز، فزون‌تر داری
«ناز بنیاد مَکُن تـــــا نَکنـی بنیادم» !

من نگفتم که تو حوّایِ منی، حسّاسم
غیرتم ارثِ عزیزی‌ست زِ جدّم آدم ؟!

آمدی تـــــا که اسیرم بُکنی با غمـــــزه
من از آن‌روز که عاشق شده‌ام، آزادم!