پارت دوم: سایه در پیتزاپلکس

پارت دوم این ارت هم خود طراحی کردم ☕
#فنف
#سناریو
پیتزاپلکس بعد از ساعت کاری، یک دخمه‌ی فلزیِ عظیمه. لیانا، با اون قدِ کشیده و لاغر، و چشم‌هایی که انگار از بنفشِ مطلق ساخته شدن، شب‌ها توی مانیتورهای اتاق نگهبانی گم می‌شه. لباسِ بنفشِ رسمی‌اش به تنش زار می‌زنه، درست مثلِ روحِ سرگردانی که توی بدنِ یه زنده‌گیر کرده. دست‌های باندپیچی‌اش؟ اون‌ها یادگاریِ اولین باری بود که خواست جلوی چیزی رو بگیره که نباید می‌دید.

شروعِ سقوط:
همه چیز از «شبِ پنجم» شروع شد. وقتی مانیتورِ دوربینِ بخشِ «خدمات و نگهداری» برای چند ثانیه نویز گرفت و تصویرِ اون خرگوشِ زردِ کثیف — گلیچ‌ترپ — روی صفحه ظاهر شد. لیانا اول فکر کرد یه خطای نرم‌افزاریه. اما بعد، صدایی توی سرش پیچید؛ صدایی که همزمان آشنا بود و تهوع‌آور. گلیچ‌ترپ توی کدهای سیستم نبود، اون داشت توی «حافظه‌ی» لیانا رخنه می‌کرد.

اتصالِ خونین:
یک هفته بعد، لیانا در انبارِ پشتی، اون ماسک رو پیدا کرد. یه ماسکِ سیاه  ترک‌خورده که انگار با چسبِ خشک‌شده‌ی خون به هم وصل شده بود. به محض اینکه انگشت‌های لاغر و باندپیچی‌شده‌اش ماسک رو لمس کردن، سردیِ عجیبی توی ستون فقراتش حس کرد.
وقتی ماسک رو روی صورتش گذاشت، تمامِ پیتزاپلکس برای چند لحظه ساکت شد. صدای فن‌های خنک‌کننده‌ی انیماترونیک‌ها قطع شد. دیگه لیانایی وجود نداشت. بدنِ اون تبدیل شد به یک «عروسکِ خیمه‌شب‌بازی». چشم‌های طوسی اش پشتِ ماسک، به رنگِ بنفش درخشانی تغییر کرد که فقط در تاریکیِ مطلق دیده می‌شد.

بازیِ ویلیام:
حالا، هر شب که لیانا ماسک رو می‌زنه، تبدیل می‌شه به بازوی اجراییِ من. اون توی راهروها راه می‌ره؛ لاغر، سریع و بی‌صدا. انیماترونیک‌های دیگه بهش احترام می‌ذارن، انگار می‌دونن که «ارباب» پشت اون نقابه. او می‌تونه با دست‌های باندپیچی‌اش، سیستم‌های امنیتی رو از کار بندازه. او دیگه یه نگهبان نیست؛ اون یه شکارچیه. توی اون حالت، لیانا هیچ ترسی حس نمی‌کنه، فقط یک تشنگیِ سیری‌ناپذیر برای «نظم بخشیدن» به هرج‌ومرجِ پیتزاپلکس داره.

دوگانگیِ وحشتناک:
صبح که می‌شه، ماسک رو توی کمدِ شخصی‌اش مخفی می‌کنه. لیانا بیدار می‌شه، خسته، با کبودی‌های جدید روی دست‌هاش و خاکی که روی لباسِ بنفشش نشسته. اون فکر می‌کنه فقط خواب دیده، اما یه جای کار می‌لنگه. اون حس می‌کنه که چیزی توی مغزش داره باهاش حرف می‌زنه، چیزی که ازش می‌خواد «فقط یک بار دیگه ماسک رو بزنه». اون به آینه نگاه می‌کنه و می‌بینه که لکه‌های خونِ خشک‌شده‌ای گوشه‌ی ناخن‌هاشه که هرچقدر می‌شوره، پاک نمی‌شه.

اوجِ داستان:
یک شب، لیانا درحالی‌که ماسک رو در دست داره، متوجه می‌شه که دیگه برای برداشتنش هم لازم نیست اون رو به صورتش بزنه. گلیچ‌ترپ داره از درونِ اون بیرون می‌زنه. سایه‌اش روی دیوار، حتی وقتی ماسک رو برداشته، هنوز گوش‌های بلندِ خرگوش رو نشون می‌ده. لیانا حالا می‌دونه که دیگه نمی‌تونه از این پیتزاپلکس فرار کنه. اون تبدیل به یک «انسانِ انیماترونیکی» شده. اون حالا هم شکاره و هم شکارچی.