پارت 138
*از دیدی ونتی*
*با تابش خورشید، چشمامو باز میکنم و آروم میشینم.. کش و قوسی به بدنم میدم و با بوی صبحونه به طبقه پایین میرم و میبینم که هیمل پشت اجاق گازه و با زمزمه ی ملودیمون در حال پنکیک درست کردنه*
ونتی: صبح بخیرر
هیمل: صبح بخیر عزیزم
*هیکل آروم پنکیکارو رو میز گذاشت و بعد از چیدن میز مثل بچه ها بهم خیره شد*
ونتی: باشه باشه..چشماتو مثل گربه نکن، پیشی کوچولو
*محکم بغلش کردم و گونشو برای بوس صبحگاهی، بوس کردم و بعد از اون مشغول خوردن شدیم*
پرش زمانی
*بعد از آماده شدن.. هیمل زود تر از من رفت..که باعث از بین رفتن لبخندم شد..*
ونتی: متاسفم هیمل..بابت همه چیز..
*دوباره به باهام خیره شدم..مثل زمانایی که خیلی ناراحتم، زمانایی که نمیدونم چیکار کنم، زمانایی که قبول نمیشم..این دو تا بال..هیمل تا این حد برای برگردوندن من پیش رفت..ولی من..*
ونتی: بهتره عجله کنم..
*اتاقامون رو جمع کردم.. هیمل برای راحتی من یه اتاق جداگانه بهم داده..ولی خب این باعث نمیشه که شبا پیش من نیاد. بعد از مرتب کردن، از خونه بیرون میزنم*
پرش زمانی به ظهر
*مشغول جا به جا کردن به سری مدارک بودم..مدارکی که باید به اعضای خانواده مورنینگ ستار میرسوندم. فقط بخاطر این قبول کردم چون میخوام که مفید باشم..تا بتونم نشون بدم که من هم اونقدر قوی هستم..تا بتونم جایگاهی پیدا کنم تا بتونم با هیمل باشم..*
گابریل: خیلی کندی ونتی
ونتی: ببخشید.. کسی که باید برگه ها رو ازش دریافت میکردم طولش داد
گابریل: تچ..پس باید سریع تر حرکت میکردی
*با برداشتن چند صفحه به اتاق کارش رفت*
گابریل: واقعا نمیفهمم چرا اینجایی *زمزمه*
*دوباره..مثل همیشه..از وقتی دوباره زنده شدم، همیشه جوری رفتار میکردن که انگار من عاملی هستم که هیمل رو ضعیف میکنه..انگار یه بار اضافم*
لئو: چرا انقد تنبلی میکنی ونتی؟
ونتی: کاری هست که بتونم انجام بدم؟
لئو: قرار بود این برگه ها رو واسه مایکل ببری..
*یه دسته برگه بزرگ رو گذاشت رو قبلیا..خیلی سنگینه..*
لئو: چرا وایستادی..؟ باورم نمیشه هیمل با اون سرعتش به یکی مثل تو اهمیت بده..
*چیزی نگفتم و رفتم سمت اتاق مایکل..چرا؟ چرا من..؟*
عصر
*وقتی تو باغ ایدن قدم میزدم، وزش نسیم رو حس کردم..پس چشمامو بستم و اجازه دادم تا بدنم بیوفته و همونطور که انتظار داشتم، هیمل منو گرفت*
هیمل: حالت خوبه ونتی؟
ونتی: آره..الان که اینجایی خوبم..
*خیلی آروم از رو زمین بلندم کرد و برآید استایل نگهم داشت*
هیمل: چی شده؟
ونتی: نیاز نیست نگران باشی..من خوبم عزیزم
هیمل: بازم برادرا..مگه نه؟
*لبخندم ناپدید شد.. آروم رو هوا نشست و محکم بغلم کرد.. منو رو پاش نشوند و توی گوشم زمزمه کرد..این ملودی..همونیه که من براش زمزمه میکردم*
ونتی: تو هنوز اینو یادته؟ این مال وقتی بود که هنوز انسان بودم
هیمل: همه چیز تو برام گنج بزرگیه..من تک تک لحظاتمونو یادمه
ونتی: کاش قوی تر بودم..
هیمل: قوی تر؟
ونتی: اینجوری..میتونستم توسط خونوادت تأیید شم..اونطوری.. میتونستیم با هم باشیم.. ولی بخاطر ضعیف بودنم قبولم نمیکنن..همش با تو مقایسه میشم..
*هیمل یکم فک کرد و بعد با یه حالت بامزه برگشت سمتم*
هیمل: پس نظرت چیه که من اونقدر ضعیف شم که به قدرت یه پسر قوی به اسم ونتی نیاز داشته باشم؟
*پیشنهادش باعث خندم شد و خودشم همرام میخنده.. وقتی با هیملم حالم خوبه..*
*با تابش خورشید، چشمامو باز میکنم و آروم میشینم.. کش و قوسی به بدنم میدم و با بوی صبحونه به طبقه پایین میرم و میبینم که هیمل پشت اجاق گازه و با زمزمه ی ملودیمون در حال پنکیک درست کردنه*
ونتی: صبح بخیرر
هیمل: صبح بخیر عزیزم
*هیکل آروم پنکیکارو رو میز گذاشت و بعد از چیدن میز مثل بچه ها بهم خیره شد*
ونتی: باشه باشه..چشماتو مثل گربه نکن، پیشی کوچولو
*محکم بغلش کردم و گونشو برای بوس صبحگاهی، بوس کردم و بعد از اون مشغول خوردن شدیم*
پرش زمانی
*بعد از آماده شدن.. هیمل زود تر از من رفت..که باعث از بین رفتن لبخندم شد..*
ونتی: متاسفم هیمل..بابت همه چیز..
*دوباره به باهام خیره شدم..مثل زمانایی که خیلی ناراحتم، زمانایی که نمیدونم چیکار کنم، زمانایی که قبول نمیشم..این دو تا بال..هیمل تا این حد برای برگردوندن من پیش رفت..ولی من..*
ونتی: بهتره عجله کنم..
*اتاقامون رو جمع کردم.. هیمل برای راحتی من یه اتاق جداگانه بهم داده..ولی خب این باعث نمیشه که شبا پیش من نیاد. بعد از مرتب کردن، از خونه بیرون میزنم*
پرش زمانی به ظهر
*مشغول جا به جا کردن به سری مدارک بودم..مدارکی که باید به اعضای خانواده مورنینگ ستار میرسوندم. فقط بخاطر این قبول کردم چون میخوام که مفید باشم..تا بتونم نشون بدم که من هم اونقدر قوی هستم..تا بتونم جایگاهی پیدا کنم تا بتونم با هیمل باشم..*
گابریل: خیلی کندی ونتی
ونتی: ببخشید.. کسی که باید برگه ها رو ازش دریافت میکردم طولش داد
گابریل: تچ..پس باید سریع تر حرکت میکردی
*با برداشتن چند صفحه به اتاق کارش رفت*
گابریل: واقعا نمیفهمم چرا اینجایی *زمزمه*
*دوباره..مثل همیشه..از وقتی دوباره زنده شدم، همیشه جوری رفتار میکردن که انگار من عاملی هستم که هیمل رو ضعیف میکنه..انگار یه بار اضافم*
لئو: چرا انقد تنبلی میکنی ونتی؟
ونتی: کاری هست که بتونم انجام بدم؟
لئو: قرار بود این برگه ها رو واسه مایکل ببری..
*یه دسته برگه بزرگ رو گذاشت رو قبلیا..خیلی سنگینه..*
لئو: چرا وایستادی..؟ باورم نمیشه هیمل با اون سرعتش به یکی مثل تو اهمیت بده..
*چیزی نگفتم و رفتم سمت اتاق مایکل..چرا؟ چرا من..؟*
عصر
*وقتی تو باغ ایدن قدم میزدم، وزش نسیم رو حس کردم..پس چشمامو بستم و اجازه دادم تا بدنم بیوفته و همونطور که انتظار داشتم، هیمل منو گرفت*
هیمل: حالت خوبه ونتی؟
ونتی: آره..الان که اینجایی خوبم..
*خیلی آروم از رو زمین بلندم کرد و برآید استایل نگهم داشت*
هیمل: چی شده؟
ونتی: نیاز نیست نگران باشی..من خوبم عزیزم
هیمل: بازم برادرا..مگه نه؟
*لبخندم ناپدید شد.. آروم رو هوا نشست و محکم بغلم کرد.. منو رو پاش نشوند و توی گوشم زمزمه کرد..این ملودی..همونیه که من براش زمزمه میکردم*
ونتی: تو هنوز اینو یادته؟ این مال وقتی بود که هنوز انسان بودم
هیمل: همه چیز تو برام گنج بزرگیه..من تک تک لحظاتمونو یادمه
ونتی: کاش قوی تر بودم..
هیمل: قوی تر؟
ونتی: اینجوری..میتونستم توسط خونوادت تأیید شم..اونطوری.. میتونستیم با هم باشیم.. ولی بخاطر ضعیف بودنم قبولم نمیکنن..همش با تو مقایسه میشم..
*هیمل یکم فک کرد و بعد با یه حالت بامزه برگشت سمتم*
هیمل: پس نظرت چیه که من اونقدر ضعیف شم که به قدرت یه پسر قوی به اسم ونتی نیاز داشته باشم؟
*پیشنهادش باعث خندم شد و خودشم همرام میخنده.. وقتی با هیملم حالم خوبه..*
- ۱۲.۳k
- ۰۶ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط