گاه آدم، خود آدم، عشق است. بودنش عشق است. رفتن و نگاه کرد

گاه آدم، خود آدم، عشق است. بودنش عشق است. رفتن و نگاه کردنش عشق است. دست و قلبش عشق است. در تو عشق می جوشد، بی آنکه ردش را بشناسی. بی آنکه بدانی از کجا در تو پیدا شده، شاید نخواهی شاید هم بخواهی و ندانی. نتوانی که بدانی...
(جای خالی سلوچ، محمود دولت آبادی