اگر از من بپرسن میگم که چند ماهه که دارم ذره ذره خالی میشم

و قطره قطره میریرم توی ناکجا آباد
انگار وجودم نشتی داره
و نه این سوراخ لامصب پیدا میشه و نه کسی پتروس وار میاد انگشتشو بچپونه توی روح و روانم تا جلوی چک چکشو بگیره

اگر از من بپرسن میگم گم و گور شدم،میگم آدم توی وجود بقیه هست که زنده میمونه و با این حساب من یه پام لب گوره
شایدم توی بهترین حالت ،ادمی میشم که در آستانه ی 2۲ سالگی فرستادنش خانه‌ی سالمندان یا شایدم تیمارستان:))

اگر از من میپرسیدن بهشون میگفتم ک سوال کردن مثل ابراز علاقه میمونه،
اصلا یه جور دوسِت دارمه ،
یه جور تو برام مهمی:)
میگفتم که سوال کردن بهترین نوع شروع و پایانه،
حداقل برای منی ک هیچوقت نه شروعم به درد میخورده و نه بلد بودم پایان بسازم

کسی که از من چیزی نمیپرسه ولی اگه بپرسن اینارو بهشون میگم:
بهشون میگم ک اصلا من نباید پلی لیست درست کنم چون وسطش استرس تموم شدن کل اهنگای دنیا رو میگیرم و شبا از فکر اینکه یه پلی لیست با چه اهنگی باید تموم بشه خوابم نمیبره:)
اگر از من میپرسیدن خیلی جوابا داشتم بدم من همیشع عاشق جواب دادن بودم ولی حیف ک انقد ازم نپرسیدن تا همه‌ی جوابام یادم رفت
یادم رفت ک ادما اگر کسی ازشون نپرسه اینجا چیکار میکنن یا چی گوش میدن یا چی میخونن یا اصلا چرا هستن،خالی میشن
کسی از من نپرسید ولی اگه میپرسید همه‌ی اینارو بهش میگفتم
بعدشم شاید بغلش میکردم یا شایدم نه:)
نمیدونم!
اما خب اونقدر نپرسیدن که الان هیچ تعریف مشخصی برای من و برای وجود من وجود نداره:))))

#دلنوشته

▪︎-⁵اردیبهشت ماهِ¹⁴⁰¹-▪︎
²¹.⁵³