فرهنگ نوروز، فرهنگ تازه شدن است. بهانه قرار دادن تازگی در

فرهنگ نوروز، فرهنگ تازه شدن است. بهانه قرار دادن تازگی در طبیعت برای تازه شدن روح و روان بشری است. فرهنگ نوروز، فرهنگ کنار گذاشتن فرسودگی‌ها و کهنگی‌هاست. نه فقط لحاف و تشک کهنه، بلکه کینه‌‌های کهنه شده، شده، غم‌ها و اندوه‌های گذشته و کهنه شده است؛ نه فرهنگ رقص و آواز و بی‌خودی از خود، به اسم شادی و نشاط در نوروز.
لذا مردم ایران از دیرباز (حتی قبل از زرتشت) که سال نو را عید نوروز قرار دادند، با فرارسیدن آن ظاهر و باطن را نو می‌کردند، به دیدار یک دیگر می‌رفتند، قهرها را آشتی می‌دادند، از یک دیگر پذیرایی می‌کردند و …

چنان چه شاهدیم چه در نوروز و چه در ایام دیگر، غالب قریب به اتفاق مردم (حتی آنان که تقید زیادی هم ندارند) حرمت این روزها را حفظ می‌کنند و در ایام عزای معصومین (ع) نه جشن تولد می‌گیرند و نه جشن نامزدی، عقد و عروسی.

اعتقادات اسلامی در فرهنگ ما چنان نهادینه شده است که حتی در چنین ایّامی از خرید یا پوشیدن لباس نو نیز اکراه دارند. این فرهنگ ماست.

فرهنگ، یک کتاب نیست، یک کلمه نیست، یک بسته‌ی تزیینی و فروشی نیز نمی‌باشد. مجموعه اعتقادات، باورهای ماست. بدیهی است ملّتی که به اسلام اعتقاد دارند، به کعبه روی کرده و نماز به پا می‌دارند و به پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع)، ضمن معرفت، عشق می‌ورزند و به آنان تأسی کرده و روز و شب می‌گویند که «به شادی شما شاد و به غم شما مغموم هستیم – با دوستان شما دوست و با دشمنان شما دشمن هستیم»، از کشور دیگری نیامده و یا از آسمان نازل نشده‌اند.
لذا کسانی که فرهنگ دیگری دارند، باید که دست کم به فرهنگ عموم و اکثریت احترام بگذارند و رعایت کنند، نه این که معترض شوند و سعی در القای نظرات اقلیتی ناچیز نمایند.

آیا اگر یکی از بستگان نزدیک (پدر، مادر، همسر و فرزند) همین افراد در ایام نوروز از دنیا برود، سیاه نمی‌پوشند و مجلس عزا به پا نمی‌دارند و می‌گویند که با «فرهنگ نوروز» انطباق ندارد؟!
#فاطمیه