جان من

جان من
جانانم
دوستت دارم
اندازه اش بی انتهاست
شبیه دریای خروشان پس از طوفان
به اندازه قطرات باران
لمس گونه هایت
مرا عمر دوباره است
و چون از ارتفاعات آغوشت بالا می روم
و قصد فتح قله لب هایت را می نمایم
چشم هایم‌ پر می شود از اشک‌ شوق
انگار هر چه بیشتر کتاب نگاهت را
مرور می کنم
بیشتر می فهمم چقدر برای دوست داشتنت کوچکم
انگار ذره ای معلقم
که در برابر آسمان بیکران نگاهت
هیچ و پوچم
همین حالا بیا
همین حالا که شب جامه تاریکی پوشیده
با رنگ دیدگانت
آسمانم را نور بپاش
و با خیال حضورت
دنیایم را شور عشق ببخش
که مرا غایت عشق
تماشای تار و پود احساس تووووو
از پشت پنجره دلتنگیست

بیشتر از همیشه و برای همیشه دوستت دارمت