بخش آخر پارت ۶

هر قطره آبی که روی پوست سردش فرود می‌آمد، گویی وجودش را به او یادآوری می‌کرد.
دستانش را روی صورتش کشید.
قطرات آب از روی مژه‌هایش پایین لغزیدند.
صدایش هنوز از شوک کابوس چند دقیقه پیش اندکی می‌لرزید.
همان صدا در فضای سرد حمام پیچید:
+ «هه... خنده‌داره.»
لبخند کوتاهی زد.
+ «آدما جالب‌ترین موجوداتی‌ان که تا حالا دیدم...»
سرمو به کاشی سرد تکیه دادم
+ «به جسمی که فقط نفس می‌کشه میگن زنده...»
قطره‌ای از موهای خیسم چکید.
+ «اون جسم درد داره... ولی حسش نمی‌کنه. چون گوشت و خون و استخون همون آدم باعث شده فراموش کنه.»
مکث کرد.
+ «درد براش مثل اکسیژنه... دیده نمی‌شه، برای همین فکر می‌کنه وجود نداره.»
خنده‌ی کوتاهی از میان لب‌هایم خارج شد.
+ «مسخره‌ست... یه آدم نمی‌تونه همچین دیدی داشته باشه.»
سکوت کرد.
سکوت...
و ناگهان جمله‌ای قدیمی از جایی دور در ذهنش طنین انداخت.
«تو انسان نیستی.»
خندید.
رشته‌ی خنده‌اش پاره شد.
و به قهقهه تبدیل گشت.
نه تلخ و نه و دردناک
بلکه عجیب... سبک و آزاد بود.
انگشتانش را میان رشته‌های خیس موهایش فرو برد و سرش را عقب داد.
صدای خنده‌اش میان دیوارهای سرد حمام پیچید.
و هیچ‌کس آنجا نبود که بگوید این خنده، همان اکسیژن نامرئی بود..
.....
پسرک مو سرخ چیزی به یاد نداشت از برخورد دیشب اش با پسر جدید مافیایی و بر این حساب که یکی از اعضای مافیا اونو به آپارتمان اش آورده بیخیال شد.
پارچه‌ی سفید پیراهن به‌خوبی بر تن ظریف اما ورزیده‌اش نشسته بود؛ گویی برای قامت او دوخته شده بود. جلیقه‌ی مشکی کوتاه، کراوات خاکستری و شلوار لینن مشکی‌رنگ، ظاهرش را رسمی‌تر از همیشه نشان می‌دادند.
موهای سرخ و نم‌دارش اکنون با کش مشکی ظریفی روی یکی از شانه‌هایش جمع شده بودند. لحظه‌ای به خشک کردن کاملشان فکر کرد، اما با یادآوری این‌که قرار است مسیر مافیا را با موتور طی کند، بی‌خیال شد. باد باقی کار را انجام می‌داد.
چند قطره از عطر*Caron Poivre مورد علاقه‌اش را روی یقه و مچ‌هایش نشاند؛ همان عطر تند و آشنایی که هدیه‌ای از برادرِ نه‌چندان عزیزش بود.
در آخر، کت بلند تیره‌رنگش را بر دوش انداخت. چوکر مشکی از قبل دور گردنش قرار داشت و کلاه کلاسیکش آخرین جزء این ظاهر آشنا بود؛ ظاهری که بسیاری از اعضای مافیا با دیدنش بی‌اختیار راه را باز می‌کردند.
کلاه را از روی سر برداشت و زیر بغل زد تا باد صبحگاهی آن را با خود نبرد.
چند ثانیه بعد صدای غرش موتور در فضای سرد بامداد پیچید.
این بار برخلاف همیشه آرام‌تر می‌راند.
عقربه‌ی سرعت‌سنج روی ۱۳۴ مایل بر ساعت ایستاده بود؛ سرعتی که برای بیشتر مردم دیوانه‌وار محسوب می‌شد.
اما برای چویا؟
تقریباً آرام.
در حالت عادی با سرعتی نزدیک به ۲۲۷ مایل بر ساعت می‌راند(۳۶۵ کیلومتر بر ساعت)؛ سرعتی که خیابان‌ها را به خطوطی محو و شهر را به لکه‌ای از نور و سایه تبدیل می‌کرد.
باد میان رشته‌های سرخش پیچید و یوکوهاما با تمام برج‌ها و خیابان‌هایش از مقابل چشمان آبی او عبور کرد.
اما ذهنش...
هنوز کیلومترها عقب‌تر جا مانده بود.