درخواستی...وقتی مامان بابات رو میبینه...تکپارتی(سم)
(رسیدیم. بنگچان، یه نفس عمیق بکش)
جلوی در آپارتمان وایساده بودیم.
همین که زنگ رو زدیم، مامان در را باز کرد. مامان با دیدن بنگچان، ذوقی کرد و شروع کرد به حرف زدن:(وای عزیزم! خوش اومدی! اومدی بالاخره؟ بیا تو زودتر، در باز بمونه سرما میخوری!)
و حتی یک کلمه هم به من که پشت سر چان وایستاده بودم، سلام نکرد.🙃
وارد که شدیم، بابام از پشت میز ناهارخوری بلند شد و گفت:(به به! بنگچان. پس تو همون پسری هستی که دخترم رو از درس خوندن انداخته؟)
چهره من و چان همزمان از خجالت قرمز شد...
من رفتم کنار مامان وایستادم. بابام به چان گفت:(بنگچان، شنیدم توی کار ترانه نویسی خیلی موفقی. منم قبلاً توی زمان دانشجویی اهنگ میخوندم. همیشه صدام توی سالن غذا خوری میپیچید چون ازم میخواستن واسشون بخونم.)
مامان پرید وسط حرف بابام پرید:(هی هی... این چه بحثه حوصله سر بریه؟) و بعد با لحنی که صداش بلند نباشه به من گفت:(دخترم... تاحالا چند بار برای اقا پسرمون اشپزی کردی؟ حتما عاشق دست پختت شده... وای چقد خوش شانسه که تورو داره...)
چان بعد از شنیدن کلمه "آقا پسر" یکم جا خورد ولی چهره اش رو حفظ کرد...
مامانم سریع لبخند از روی لبش پاک شد و اخمی رو به من کرد...
(البته که هیچوقت دست پختت به پای دست پخت من نمیرسه)
و دوباره لبخند پهنی روبه من زد و دوباره به چان نگاه کرد...
بابام گفت:(یعنی چی که خوش شانسه؟ من اینجا نشستم دارم با مهندس آینده صحبت میکنم، تو داری از آشپزی دخترمون حرف میزنی؟)
مامانم که انگار از حرف های بابام عصبانی شده بود سریع بهش توپید:(مهندس؟ این داره صنعت موسیقی رو میچرخونه.)
چشم غره ای به بابام رفت و رو به بنگچان کرد:(دوست داری یه تیکه از این کیکی که خودم پختم رو تست کنی؟)
چان که دید مامان خیلی اصرار داره... سعی کرد با ادب زیاد بلند شه تا تعارف رو قبول کنه، اما چون خیلی استرسی بود، موقع بلند شدن پاش به پایه ی صندلی گیر کرد و نزدیک بود با صورت زمین بخوره. فقط در آخرین لحظه، با یک حرکت ، خودش را جمع کرد و به حالت ایستاده در اومد، اما لیوان آبی که نزدیکش بود، روی شلوار جین بابام ریخت...🫠
این بار بابام دیگه نخندید، بلکه با لبخندی بزرگ گفت:(هی بیا اینجا بشین. حالا میفهمم چرا دخترمون این همه در موردت تعریف میکرد. تو واقعاً یک هنرمندی! این همون سطح کنترل تحسین برانگیز روی خودت بود که انتظار داشتم ببینم. آفرین)
چان با چشمایی که به زمین نگاه میکرد زیر لب زمزمه کرد:(من واقعا ایندفعه گند زدم...)
(چان منو بابت عکس ببخش)
#استریکیدز#بنگچان#لینو#چانگبین#هیونجین#جیسونگ#فلیکس#سونگمین#جونگین
جلوی در آپارتمان وایساده بودیم.
همین که زنگ رو زدیم، مامان در را باز کرد. مامان با دیدن بنگچان، ذوقی کرد و شروع کرد به حرف زدن:(وای عزیزم! خوش اومدی! اومدی بالاخره؟ بیا تو زودتر، در باز بمونه سرما میخوری!)
و حتی یک کلمه هم به من که پشت سر چان وایستاده بودم، سلام نکرد.🙃
وارد که شدیم، بابام از پشت میز ناهارخوری بلند شد و گفت:(به به! بنگچان. پس تو همون پسری هستی که دخترم رو از درس خوندن انداخته؟)
چهره من و چان همزمان از خجالت قرمز شد...
من رفتم کنار مامان وایستادم. بابام به چان گفت:(بنگچان، شنیدم توی کار ترانه نویسی خیلی موفقی. منم قبلاً توی زمان دانشجویی اهنگ میخوندم. همیشه صدام توی سالن غذا خوری میپیچید چون ازم میخواستن واسشون بخونم.)
مامان پرید وسط حرف بابام پرید:(هی هی... این چه بحثه حوصله سر بریه؟) و بعد با لحنی که صداش بلند نباشه به من گفت:(دخترم... تاحالا چند بار برای اقا پسرمون اشپزی کردی؟ حتما عاشق دست پختت شده... وای چقد خوش شانسه که تورو داره...)
چان بعد از شنیدن کلمه "آقا پسر" یکم جا خورد ولی چهره اش رو حفظ کرد...
مامانم سریع لبخند از روی لبش پاک شد و اخمی رو به من کرد...
(البته که هیچوقت دست پختت به پای دست پخت من نمیرسه)
و دوباره لبخند پهنی روبه من زد و دوباره به چان نگاه کرد...
بابام گفت:(یعنی چی که خوش شانسه؟ من اینجا نشستم دارم با مهندس آینده صحبت میکنم، تو داری از آشپزی دخترمون حرف میزنی؟)
مامانم که انگار از حرف های بابام عصبانی شده بود سریع بهش توپید:(مهندس؟ این داره صنعت موسیقی رو میچرخونه.)
چشم غره ای به بابام رفت و رو به بنگچان کرد:(دوست داری یه تیکه از این کیکی که خودم پختم رو تست کنی؟)
چان که دید مامان خیلی اصرار داره... سعی کرد با ادب زیاد بلند شه تا تعارف رو قبول کنه، اما چون خیلی استرسی بود، موقع بلند شدن پاش به پایه ی صندلی گیر کرد و نزدیک بود با صورت زمین بخوره. فقط در آخرین لحظه، با یک حرکت ، خودش را جمع کرد و به حالت ایستاده در اومد، اما لیوان آبی که نزدیکش بود، روی شلوار جین بابام ریخت...🫠
این بار بابام دیگه نخندید، بلکه با لبخندی بزرگ گفت:(هی بیا اینجا بشین. حالا میفهمم چرا دخترمون این همه در موردت تعریف میکرد. تو واقعاً یک هنرمندی! این همون سطح کنترل تحسین برانگیز روی خودت بود که انتظار داشتم ببینم. آفرین)
چان با چشمایی که به زمین نگاه میکرد زیر لب زمزمه کرد:(من واقعا ایندفعه گند زدم...)
(چان منو بابت عکس ببخش)
#استریکیدز#بنگچان#لینو#چانگبین#هیونجین#جیسونگ#فلیکس#سونگمین#جونگین
- ۳۴.۲k
- ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط