پارت هدیه 2
#21
جاناتان با قدم‌هایی سنگین و فکری که هی توی سرش چرخ می‌خورد، رسید به دفترش.
در رو که بست، انگار دنیا هم پشت سرش بسته شد.
اتاق ساکت بود، اما سکوتش از اون سکوت‌های معمولی نبود؛ از اون سکوت‌هایی بود که آدم حس می‌کنه یه چیزی همین نزدیکی‌ها داره نفس می‌کشه و فقط منتظر یه حرکت اشتباهه.
جاناتان کت‌شو انداخت پشت صندلی، چراغ رومیزی رو روشن کرد و نشست پشت میز.
اولش فقط زل زد به کاغذهای جلوی دستش، اما خیلی زود دست برد سمت کشوی کناری و یه دسته پرونده بیرون کشید؛ همون پرونده‌هایی که هفته‌ها، شاید ماه‌ها، داشتند خاک می‌خوردند و هر بار که بهشان نگاه می‌کرد، فقط یه سؤال جدید جلویش قد می‌کشید.
روی میز، عکس‌ها یکی‌یکی پهن شدند.
عکسِ یه زن که چند ماه پیش ناپدید شده بود.
عکسِ یه مرد میانسال که جسدش توی شرایط عجیب پیدا شده بود.
عکسِ یه پسر جوان که انگار زمین دهان باز کرده و قورتش داده بود.
و کنار هر عکس، گزارش‌های زمان ناپدید شدن یا مرگ، با تاریخ و ساعت دقیق، مرتب چیده شده بود.
جاناتان عینکش رو جابه‌جا کرد و شروع کرد به خیره شدن به عکس‌ها.
اولش فکر می‌کرد داره یه پرونده‌ی معمولی رو دوباره نگاه می‌کنه، همون پرونده‌ی لعنتیِ همیشگی که از بس توش دست برده بودن، بوی فساد ازش بلند می‌شد.
اما هر چی جلوتر رفت، ابروهاش بیشتر در هم رفتن.
چون یه چیز خیلی عجیب داشت جلوی چشمش جمع می‌شد.
وسط همون آشفتگیِ عکس‌ها و گزارش‌ها، یه برگه‌ی تازه هم روی میز بود؛
برگه‌ای که از مدارک به‌دست‌اومده از بابل بیرون کشیده بود.
جاناتان با احتیاط بازش کرد.
اون چیزی که دید، اولش شبیه یه جدول ساده‌ی برنامه‌ریزی بود.
ولی فقط برای چند ثانیه.
برنامه‌های روزانه‌ی شرکت بابل، با ساعت‌های دقیق و منظم، ردیف شده بودند:
- **داروسازی: ۴:۳۰**
- **بسته‌بندی: ۶:۳۰**
- **جلسه‌ی دکتران: ۸:۳۰**
- **کنترل کیفیت: ۱۰:۰۰**
- **انتقال محموله: ۱۱:۳۰**
- **بررسی انبار اصلی: ۱۳:۰۰**
- **جلسه‌ی امنیت داخلی: ۱۵:۰۰**
- **ارسال گزارش به بخش مرکزی: ۱۷:۳۰**
- **تحویل پرونده‌های محرمانه: ۱۹:۰۰**
- **خاموشی سیستم‌ها و بستن دسترسی‌ها: ۲۱:۰۰**
جاناتان با هر خطی که می‌خواند، انگشتش محکم‌تر روی کاغذ فشار می‌داد.
یه حس بد، سرد و چسبنده، از ته دلش بالا می‌اومد.
نه از اون حس‌هایی که آدم فقط می‌گه «یه چیزی درست نیست»، نه…
این یکی دقیق‌تر بود.
این یکی داشت داد می‌زد: **یه چیز خیلی بزرگ‌تر از یه شرکت معمولی این وسط قایم شده.**
جاناتان دوباره برگشت سراغ عکس‌ها.
تاریخ‌ها.
ساعت‌ها.
یکی‌یکی.
دقیق و وسواس‌گونه.
و بعد، همون‌طور که نگاهش بین عکس‌ها و جدول برنامه‌ها می‌دوید، یه لرزش نامحسوس توی فک و گردنش نشست.
چون زمان ناپدید شدن آدم‌ها، یکی‌یکی، درست می‌افتاد وسط همین برنامه‌ها.
زنِ اول، ساعت **۴:۴۵** ناپدید شده بود؛ درست بعد از بخش داروسازی.
مرد میانسال، ساعت **۶:۲۰** آخرین‌بار دیده شده بود؛ درست قبل از بسته‌بندی.
پسر جوان، ساعت **۸:۳۵** از دوربین‌ها محو شده بود؛ تقریباً همزمان با جلسه‌ی دکتران.
و اون یکی پرونده‌ی قدیمی… جسدی که هیچ‌وقت علت دقیق مرگش مشخص نشد، در حوالی **۱۱:۴۰** گزارش شده بود؛ دقیقاً نزدیکِ زمان انتقال محموله.
جاناتان یه لحظه خشکش زد.
نفَسش برای چند ثانیه توی سینه حبس شد.
بعد، خیلی آهسته، از جا بلند شد و شروع کرد به راه رفتن دور اتاق.
دستش رو پشت گردنش کشید و زیر لب گفت:
«نه… این نمی‌تونه اتفاقی باشه.»
اما هر چی بیشتر نگاه می‌کرد، کمتر می‌توانست خودش را گول بزند.
این دیگه هم‌زمانی نبود.
این دیگه تصادف نبود.
این یه الگو بود.
یه الگوی کثیف، منظم، و از همه بدتر… حساب‌شده.
جاناتان برگه‌ها رو روی میز پخش کرد، عکس‌ها رو کنار ساعت‌ها گذاشت، و با مداد شروع کرد به خط کشیدن بین زمان‌ها و پرونده‌ها.
هر خطی که می‌کشید، انگار یه تکه از پازل جهنمیِ بابل کامل‌تر می‌شد.
داروسازی؟
بیشتر شبیه پوشش برای چیزی که نباید دیده بشه.
بسته‌بندی؟
شاید فقط بسته‌بندیِ دارو نبود.
جلسه‌ی دکتران؟
شاید جلسه‌ی دکترها نبود، شاید جلسه‌ی تصمیم‌گیری برای آدم‌هایی بود که قرار بود حذف بشن.
کنترل کیفیت؟
خدایا… کیفیتِ چی؟
جاناتان با خستگی و ناباوری، یه دستش رو روی میز گذاشت و به صندلی تکیه داد.
صورتش جدی‌تر از همیشه شده بود.
دیگه شکی نداشت که بابل داره پشت یه برنامه‌ی خیلی وسیع و خیلی خطرناک قایم می‌شه.
و این برنامه‌ها، نه فقط برای تولید و جابه‌جایی، بلکه برای هماهنگ کردن ناپدید شدن آدم‌ها هم استفاده می‌شن.
جاناتان با قدم‌هایی سنگین و فکری که هی توی سرش چرخ می‌خورد، رسید به دفترش.
در رو که بست، انگار دنیا هم پشت سرش بسته شد.
اتاق ساکت بود، اما سکوتش از اون سکوت‌های معمولی نبود؛ از اون سکوت‌هایی بود که آدم حس می‌کنه یه چیزی همین نزدیکی‌ها داره نفس می‌کشه و فقط منتظر یه حرکت اشتباهه.
جاناتان کت‌شو انداخت پشت صندلی، چراغ رومیزی رو روشن کرد و نشست پشت میز.
اولش فقط زل زد به کاغذهای جلوی دستش، اما خیلی زود دست برد سمت کشوی کناری و یه دسته پرونده بیرون کشید؛ همون پرونده‌هایی که هفته‌ها، شاید ماه‌ها، داشتند خاک می‌خوردند و هر بار که بهشان نگاه می‌کرد، فقط یه سؤال جدید جلویش قد می‌کشید.
روی میز، عکس‌ها یکی‌یکی پهن شدند.
عکسِ یه زن که چند ماه پیش ناپدید شده بود.
عکسِ یه مرد میانسال که جسدش توی شرایط عجیب پیدا شده بود.
عکسِ یه پسر جوان که انگار زمین دهان باز کرده و قورتش داده بود.
و کنار هر عکس، گزارش‌های زمان ناپدید شدن یا مرگ، با تاریخ و ساعت دقیق، مرتب چیده شده بود.
جاناتان عینکش رو جابه‌جا کرد و شروع کرد به خیره شدن به عکس‌ها.
اولش فکر می‌کرد داره یه پرونده‌ی معمولی رو دوباره نگاه می‌کنه، همون پرونده‌ی لعنتیِ همیشگی که از بس توش دست برده بودن، بوی فساد ازش بلند می‌شد.
اما هر چی جلوتر رفت، ابروهاش بیشتر در هم رفتن.
چون یه چیز خیلی عجیب داشت جلوی چشمش جمع می‌شد.
وسط همون آشفتگیِ عکس‌ها و گزارش‌ها، یه برگه‌ی تازه هم روی میز بود؛
برگه‌ای که از مدارک به‌دست‌اومده از بابل بیرون کشیده بود.
جاناتان با احتیاط بازش کرد.
اون چیزی که دید، اولش شبیه یه جدول ساده‌ی برنامه‌ریزی بود.
ولی فقط برای چند ثانیه.
برنامه‌های روزانه‌ی شرکت بابل، با ساعت‌های دقیق و منظم، ردیف شده بودند:
- **داروسازی: ۴:۳۰**
- **بسته‌بندی: ۶:۳۰**
- **جلسه‌ی دکتران: ۸:۳۰**
- **کنترل کیفیت: ۱۰:۰۰**
- **انتقال محموله: ۱۱:۳۰**
- **بررسی انبار اصلی: ۱۳:۰۰**
- **جلسه‌ی امنیت داخلی: ۱۵:۰۰**
- **ارسال گزارش به بخش مرکزی: ۱۷:۳۰**
- **تحویل پرونده‌های محرمانه: ۱۹:۰۰**
- **خاموشی سیستم‌ها و بستن دسترسی‌ها: ۲۱:۰۰**
جاناتان با هر خطی که می‌خواند، انگشتش محکم‌تر روی کاغذ فشار می‌داد.
یه حس بد، سرد و چسبنده، از ته دلش بالا می‌اومد.
نه از اون حس‌هایی که آدم فقط می‌گه «یه چیزی درست نیست»، نه…
این یکی دقیق‌تر بود.
این یکی داشت داد می‌زد: **یه چیز خیلی بزرگ‌تر از یه شرکت معمولی این وسط قایم شده.**
جاناتان دوباره برگشت سراغ عکس‌ها.
تاریخ‌ها.
ساعت‌ها.
یکی‌یکی.
دقیق و وسواس‌گونه.
و بعد، همون‌طور که نگاهش بین عکس‌ها و جدول برنامه‌ها می‌دوید، یه لرزش نامحسوس توی فک و گردنش نشست.
چون زمان ناپدید شدن آدم‌ها، یکی‌یکی، درست می‌افتاد وسط همین برنامه‌ها.
زنِ اول، ساعت **۴:۴۵** ناپدید شده بود؛ درست بعد از بخش داروسازی.
مرد میانسال، ساعت **۶:۲۰** آخرین‌بار دیده شده بود؛ درست قبل از بسته‌بندی.
پسر جوان، ساعت **۸:۳۵** از دوربین‌ها محو شده بود؛ تقریباً همزمان با جلسه‌ی دکتران.
و اون یکی پرونده‌ی قدیمی… جسدی که هیچ‌وقت علت دقیق مرگش مشخص نشد، در حوالی **۱۱:۴۰** گزارش شده بود؛ دقیقاً نزدیکِ زمان انتقال محموله.
جاناتان یه لحظه خشکش زد.
نفَسش برای چند ثانیه توی سینه حبس شد.
بعد، خیلی آهسته، از جا بلند شد و شروع کرد به راه رفتن دور اتاق.
دستش رو پشت گردنش کشید و زیر لب گفت:
«نه… این نمی‌تونه اتفاقی باشه.»
اما هر چی بیشتر نگاه می‌کرد، کمتر می‌توانست خودش را گول بزند.
این دیگه هم‌زمانی نبود.
این دیگه تصادف نبود.
این یه الگو بود.
یه الگوی کثیف، منظم، و از همه بدتر… حساب‌شده.
جاناتان برگه‌ها رو روی میز پخش کرد، عکس‌ها رو کنار ساعت‌ها گذاشت، و با مداد شروع کرد به خط کشیدن بین زمان‌ها و پرونده‌ها.
هر خطی که می‌کشید، انگار یه تکه از پازل جهنمیِ بابل کامل‌تر می‌شد.
داروسازی؟
بیشتر شبیه پوشش برای چیزی که نباید دیده بشه.
بسته‌بندی؟
شاید فقط بسته‌بندیِ دارو نبود.
جلسه‌ی دکتران؟
شاید جلسه‌ی دکترها نبود، شاید جلسه‌ی تصمیم‌گیری برای آدم‌هایی بود که قرار بود حذف بشن.
کنترل کیفیت؟
خدایا… کیفیتِ چی؟
جاناتان با خستگی و ناباوری، یه دستش رو روی میز گذاشت و به صندلی تکیه داد.
صورتش جدی‌تر از همیشه شده بود.
دیگه شکی نداشت که بابل داره پشت یه برنامه‌ی خیلی وسیع و خیلی خطرناک قایم می‌شه.
و این برنامه‌ها، نه فقط برای تولید و جابه‌جایی، بلکه برای هماهنگ کردن ناپدید شدن آدم‌ها هم استفاده می‌شن.
- ۸.۲k
- ۰۴ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
