نوری از درون تاریکی
پارت چهارم – "نوری از درون تاریکی"
از زبان آرورا
طلوع، آرام روی پوست دنیا نشست.
ما روی تپهای از گلهای آبی خوابیده بودیم، و خوابم پر از او بود.
دستش هنوز دور کمرم بود، مثل طلسمی که نمیخواست باطل بشه.
برای اولینبار...
از وقتی چشم باز کردم، نه صدای فریاد بود، نه زره، نه نفرین.
فقط صدای پرندهای که آواز میخواند — آن هم در سرزمینی که پرندهها قرنها خاموش بودند.
دراکو هنوز خواب بود.
موهای طلاییش، روی پیشونیش ریخته بود. مثل نور افتاده روی شمشیر.
بهش نگاه کردم و فکر کردم…
شاید نفرینِ ما این نبود که دشمن بودیم.
شاید نفرینمون، این بود که دیر همو پیدا کردیم.
از زبان دراکو
وقتی بیدار شدم، لبخند آرورا اولین چیزی بود که دیدم.
نه آن لبخندِ معجونساز، نه آن افسونگرِ ویرانگر…
لبخند یک دختر.
دختری که قلب منو از خاکستر بیرون کشیده بود.
«بلند شو، دراکوی مغرور. دنیا هنوز زندهس.»
صدای خندهش از هزار افسون برام شیرینتر بود.
نشستیم کنار رودخانهی نور.
پاهاش توی آب بود، و موجها با جادوی وجودش میرقصیدن.
من فقط نگاهش میکردم.
چون توی اون لحظه فهمیدم…
برای داشتن دنیا، فقط باید یک نفر رو کنار خودت داشته باشی.
از زبان آرورا
با انگشت روی آب نوشتم:
“We’re free.”
و آب، نوشتهی منو بوسید و برد.
نگاهم کرد.
گفت: «میخوای همینجا بمونیم؟ برای همیشه؟»
دستم رو گذاشتم روی قلبش.
ضربانش، آرام و محکم.
«اگه تو باشی... اینجا میتونه خونهم باشه. حتی اگه زمینش از آتش ساخته شده باشه.»
از زبان دراکو
برای اولینبار از وقتی کودک بودم، شمشیرم رو زمین گذاشتم.
نه برای جنگ…
برای ساختن.
از جادوی من و او، پناهگاهی ساختیم. خانهای با دیوارهای درخت و پنجرههایی از نور.
هر روز با بوسهای شروع میشد، و هر شب با صدای قلبهامون تموم.
عشق ما نه از خون بود، نه از قدرت.
از چیزی ساخته شده بود که حتی جادو نمیتونست دستکاریش کنه:
آزادی.
✨ چطوره؟؟
ادامه بدم یا پارت بعدی آخریش باشه؟
از زبان آرورا
طلوع، آرام روی پوست دنیا نشست.
ما روی تپهای از گلهای آبی خوابیده بودیم، و خوابم پر از او بود.
دستش هنوز دور کمرم بود، مثل طلسمی که نمیخواست باطل بشه.
برای اولینبار...
از وقتی چشم باز کردم، نه صدای فریاد بود، نه زره، نه نفرین.
فقط صدای پرندهای که آواز میخواند — آن هم در سرزمینی که پرندهها قرنها خاموش بودند.
دراکو هنوز خواب بود.
موهای طلاییش، روی پیشونیش ریخته بود. مثل نور افتاده روی شمشیر.
بهش نگاه کردم و فکر کردم…
شاید نفرینِ ما این نبود که دشمن بودیم.
شاید نفرینمون، این بود که دیر همو پیدا کردیم.
از زبان دراکو
وقتی بیدار شدم، لبخند آرورا اولین چیزی بود که دیدم.
نه آن لبخندِ معجونساز، نه آن افسونگرِ ویرانگر…
لبخند یک دختر.
دختری که قلب منو از خاکستر بیرون کشیده بود.
«بلند شو، دراکوی مغرور. دنیا هنوز زندهس.»
صدای خندهش از هزار افسون برام شیرینتر بود.
نشستیم کنار رودخانهی نور.
پاهاش توی آب بود، و موجها با جادوی وجودش میرقصیدن.
من فقط نگاهش میکردم.
چون توی اون لحظه فهمیدم…
برای داشتن دنیا، فقط باید یک نفر رو کنار خودت داشته باشی.
از زبان آرورا
با انگشت روی آب نوشتم:
“We’re free.”
و آب، نوشتهی منو بوسید و برد.
نگاهم کرد.
گفت: «میخوای همینجا بمونیم؟ برای همیشه؟»
دستم رو گذاشتم روی قلبش.
ضربانش، آرام و محکم.
«اگه تو باشی... اینجا میتونه خونهم باشه. حتی اگه زمینش از آتش ساخته شده باشه.»
از زبان دراکو
برای اولینبار از وقتی کودک بودم، شمشیرم رو زمین گذاشتم.
نه برای جنگ…
برای ساختن.
از جادوی من و او، پناهگاهی ساختیم. خانهای با دیوارهای درخت و پنجرههایی از نور.
هر روز با بوسهای شروع میشد، و هر شب با صدای قلبهامون تموم.
عشق ما نه از خون بود، نه از قدرت.
از چیزی ساخته شده بود که حتی جادو نمیتونست دستکاریش کنه:
آزادی.
✨ چطوره؟؟
ادامه بدم یا پارت بعدی آخریش باشه؟
- ۱.۲k
- ۱۶ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط