بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
این گروه،درتعامل با دیگران نیز چنین نگرش،موضع و اخلاقی دارند، لذا همیشه خود را طلبکار و دیگران را بدهکار خود می‌ دانند! چنان که در برابر هر خوبی، می‌گویند: وظیفه‌ اش بود، تازه کم هم گذاشته است!
برخی،خود را در محضر خداوند متعال نیزطلبکار می‌بینند و گمان می‌نمایند که هر چه خدا به آنها داده، حق آنان بوده، باید می‌داد و تازه کم هم گذاشته است!
لذا به جای دعایی متواضعانه، به او دستور می‌دهند که چنین کن، چنان مکن، این را بده و آن را بده!
برخی، در برابر هر لطف خدا، در پی یافتن فضیلتی در خود هستند و می‌گویند: چون من چنیم و چنانم، یا چون فلان کار خوب را به انجام رساندم، مستحق این لطف و کرامت بودم!
اگر چه خداوند کریم، اجر کسی را ضایع نمی‌کند، به ویژه اگر مؤمن باشد: إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ - خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نمی‏كند‌. (سوره توبه بخشی از آیه 120)
اما، اولاً این اجر و پاداش را نیز خودش قرار داده، و ثانیاً همه لطف، فضل و رحمت اوست،و کسی در برابر او، طلبکار نیست.
فراز پایانی این دعا، همین درس را می‌دهد؛ عرض می‌نماید: مشکلات مرا درمانده کرده است - همه را خودت مرتفع بگردان - اگر چه من سزاوار آن نیستم :
فَافْعَلْ بِي ذَلِكَ وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْكَ‌ - بنابراین، تو برایم به انجام برسان؛ اگرچه از جانب تو سزاوار آن نیستم.
تا زنده‌ایم و در این دنیا زندگی می‌نماییم، مشکلات، معضلات و گرفتاری‌هایی که سبب بروز نگرانی، ترس و اندوه فراوان می‌شوند وجود دارند و کاری هم از ما ساخته نیست؛ اما حق تعالی می‌تواند با نظر لطف به ما بنگرد و تمامی آنها را به نفع دنیا و آخرت ما مرتفع سازد؛ خواه مشکلات فردی باشند، یا مشکلات اجتماعی، یا مشکلاتی که دشمنان خارجی و نفوذی‌های داخلی بر ما تحمیل می‌کنند!
بنابراین، خوب و لازم است که این دعا را هر روز، یا دست کم هنگام درک مشکلات و هجوم غم بخوانیم، و با توجه به عمق معنای هر فراز آن، خالصانه از او تقاضای یاری بنماییم، و البته امید به اجابت داشته باشیم. چرا که دعای ناامید به جایی نمی‌رسد.(پایان)