پارت چهل و نه عشق سرد: "پیش هم"

پارت چهل و نه عشق سرد: "پیش هم"

دوتایی نشسته بودن کنار هم، نور خفیف چراغ دیواری افتاده بود رو صورتشون… صدای بارون هنوز نرم توی گوش می‌پیچید، و هوا پر از اون حس آشنا و امنی شده بود که فقط بین آدمایی هست که یه‌بار همو گم کردن و حالا دوباره پیدا کردن.

سه‌بوم نگاهش به پنجره بود… ولی وقتی سانمی آروم تکیه داد به شونه‌ش، برگشت طرفش.
لبخند آرومی زد و گفت:

— «خیلی خوبه که اومدیم پیش هم.♡
انگار همه‌ی اون روزای سخت، فقط برای این بود که این لحظه رو بفهمم…»

سانمی با چشمای نیمه‌بسته، سرش هنوز روی شونه‌ی سه‌بوم، آروم گفت:

— «منم همین حسو دارم…
تو بغل تو بودن، حس خونه می‌ده…»

سه‌بوم لبخندش پررنگ‌تر شد. انگشتاشو توی موهای سانمی فرو برد، خیلی لطیف، انگار بخواد اونو نوازش کنه و زمانو نگه‌داره.

— «قول می‌دم این‌بار دیگه نمی‌ذارم چیزی خرابش کنه… نه فاصله، نه غرور، نه سکوت.»

سانمی آروم زمزمه کرد:

— «باشه… ولی اگه دوباره پنکیکمو بخوری، خودت می‌دونی چی میشه 😼»

سه‌بوم زد زیر خنده.
— «اوه، اون یه تهدید رسمی بود؟»

سانمی پوزخند زد.
— «نه. اون یه اخطار مهربونانه‌ست، چون عاشقتم :)»

و شب… با خنده‌هاشون، با اعتراف‌هاشون، با دوست‌داشتنای کوچیک و واقعی، ادامه پیدا کرد…
مثل بارونی که هرچقدر طول بکشه، توی آغوش امن، همیشه قشنگه.