بی تو شب ماه ندارد ابر هم گاه ندارد به سحر راه ندارد در ب

بی تو شب ماه ندارد ابر هم گاه ندارد به سحر راه ندارد در بساط آه ندارد
دلِ سنگی که تو داری به خدا شاه ندارد!
دوش گفتم به خدایت، که شب و روز ندارم ...
که ز دستت نفسم، حبس در این سینه و مبهوت نگاه و همه جانم نگران است...!