راز پشت زره پارت ۷

از زبان سونیک💙
خیلی ناراحت بودم.
چرا من؟! واقعا؟! من نمیخوام با کسی که دوستش ندارم ازدواج کنم!
این خواسته من نیست...خواهش میکنم...این ازدواج خواسته من نیست...
به سمت اتاقم رفتم که دیدم همون مرد اونجا بود.
{}:قربان
سونیک:باز چیه؟
{}:دستور داریم که بعد از مهمونی برای فردا شما رو آماده کنیم.
سونیک:برای چی؟ مگه ازدواج فرداست؟
{}:بله و ما مراسمات زیاد و کارهای زیادی داریم.
سونیک:غیرممکنه! من حتی اون رو نمیشناسم!
{}:قربان لطفاً مقاومت نکنید.
سونیک:باشه فقط بگو چقدر وقت دارم؟
{}:تقریباً ۱۰ دقیقه چون مهمونی داره تموم میشه ، به خدمتکارا میگم لباس رو بیارن و کمکت کنن.
دیدم که از اتاق رفت بیرون.
دیگه نتونستم و اشک از چشمام سرازیر شد...
من نمیخوام...چرا؟ چرا باید همچین اتفاقی سر من بیاد؟!
اشکام رو پاک کردم و صدای در زدن اومد.
خدمتکار:قربان،ما برای کمک به شما اومدیم اینجا.
سونیک:بیا داخل...*با صدای گرفته*
خدمتکار:بیاین شروع کنیم.
*یک و نیم ساعت بعد💃🏻*
از زبان سونیک💙
روی صندلی نشسته بودم که روبه‌روی آینه بود.
چهره‌ام یه یه چهره شکسته بود.
تو لباس عروس احساس خفگی میکردم.
میخواستم با این لباس...پیش شدو باشم با اون باشم اما...نتونستم...واقعا متاسفم...
سعی میکردم جلوی اشک‌هام رو بگیرم...اما نمیتونستم...
خدمتکار:قربان لطفاً آروم باشید.
سونیک:نمیتونم این...زندگی من نیست..
خدمتکار:میدونم ولی شاید فرد شایسته شما رو دوست داشته باشه.
سونیک:پس من چی؟! من چی هستم ،ها؟!
خدمتکار:متاسفم...
سونیک:نه...من متاسفم من...فقط خیلی ناراحتم فقط..لطفاً تنهام بذار..
خدمتکار:چشم...
خدمتکار رفت بیرون.
میخواستم تنها باشم اما سکوت و تاریکی داشت منو میخورد اما بازم دوست ندارم برم پیشه اون...من اصلا اونو نمیشناسم...دلم برای شدو تنگ شده خیلی زیاد...شدو...دوستت دارم هیچ‌وقت فراموشت نمیکنم...حتی اگه با اون باشم بازم تو عشق من خواهی بود...*💔*
{}:قربان وقتش رسیده.
سونیک:باشه...
بلند شدم...سنگینی لباس عروس داشت روم تاثیر میذاشت..
به سمت محراب رفتیم...
جلوی در گیر کرده بودم...بدنم قفل کرده بود..
{}:قربان لطفاً زود باشید...
نفس عمیقی کشیدم و در رو باز کردم..
با ورود من صدای زنگ و آهنگ شروع شد...ولی او کیه؟
یه جوجه تیغی سبز؟ نه...این امکان نداره...اون اسکروجه؟ اما چرا؟
همونی که دشمن دوران بچگیم بود..
چشمام اصلا اون گرمایی که شمای شدو داشت رو نداشت بیشتر مالکیت‌آمیز و سرد..
به سمتش رفتم ولی در همین حین..شدو رو دیدم...
گوشه‌ای وایساده بود و کلاه زرهی‌اش رو گذاشته بود چشمش بهش خورد...نمیتونستم نگاهم رو ازش بردارم...چرا اینجاست؟ حتماً برای نگهبانی...ولی ای کاش تو روی محراب بودی...شدو...
به جلو رفتم و روبه‌روی اسکروج وایسادم...
ادامه دارد...