part one ;argue

;Yang Jeongin
مدت زیادی از اون آشوب نمیگذشت، شاید دو یا سه روز؟ با این حال دلتنگی اون پسر در کنار عذاب وجدانش به دلیل فریاد های سرسام آوری که زده بود و قلبی که به خاطر حرف های بدون فکر اون شکسته شده بود؛ اونو آزار میداد.
کاپ قهوشو آهسته روی میز بزرگی که پر از پرونده های مجرمین و افراد تحت تعقیب بود گذاشت. نگاه گذرایی به برگه های روز میز کرد و آهی کشید، آهی که نشونه کلافگیش از وضعیتی بود که توش قرار داشت...

;Cho Ella
گوشیش رو برای هزارمین بار توی اون روز چک کرد، اما خبری نبود؛
- تو زیادی ساده ای الا، کسی مثل اون عمرا بعد از دعوایی که مقصرش خودش بوده دوباره بهت پیام بده...
مدام تو ذهنش میگفت و خودش رو احمق خطاب می‌کرد. البته که واقعا بود! آره اون واقعا احمق بود که سعی می‌کرد خودشو با دلایل مزخرف قانع کنه و از دوست پسر سه ماهش غمی به دل نگیره؛
به هر حال اون چو الا بود... دختری که بر خلاف ظاهر سرد و خشنش، قلب نرم و مهربونی داشت. دست خودش نبود، نمیتونست اونقدری که باید ناراحت باشه؛ این توی ذاتش نبود و به قول خودش "لعنت به ذات مهربونی که دارم"
نگاهی به ساعت کرد، حدود یه ساعت دیگه باید توی شرکت حضور میزد...
•گذشت زمان، حدود چهل و پنج دقیقه بعد•
و آخرین مرحله آرایشش رو به اتمام رسوند، خودش رو توی آینه وارسی کرد و با لبخند ملیحی به خودش دلگرمی دوباره داد[البته لبخندی که چند ثانیه بیشتر دووم نیاورد] و راهی شرکت شد.
شرکت مال خودش نبود، یجورایی منشی اونجا بود. دست راست رئیس شرکت،بنگ کریستوفر، چو الا بود!
با صدای پاشنه کفش های مشکی رنگش حضورش رو توی شرکت اعلام کرد، صدایی که فقط مخصوص اون بود! هر وقت صدای کفش پاشنه بلند میومد همه می‌دونستن قراره شاهد چه فردی باشن؛ چون فقط اون بود که حق پوشیدن کفش پاشنه بلند رو در شرکت دویست نفری خانواده بنگ داشت، و علتش رو حتی خودش هم نمی‌دونست و با وجود گذشت دو سال از کار کردنش توی اون شرکت هنوز هم نفهمیده بود.
*خانوم چو، آقای بنگ کارتون دارن
نگاهشو از لپتاپ گرفت و سرش رو بالا آورد، برای تفهیم این موضوع که متوجه حرف اون مستخدم شده سری تکون داد؛ و بعد از چند ثانیه به سمت اتاق رئیسش حرکت کرد.

#استری_کیدز #سناریو #فیکشن #لینو #مینهو #هان #هیونجین #چانگبین #جونگین #فلیکس #بنگچان #سونگمین