این پارت خیلییی طولانیه

بریم برای پارت دوی این فن فیک
از دید گوجو یوتو
خب الان ما دو تا 7 سالمونه.
اخبار را اراعه میدهم
1یه 4 سالی از ماموریت نمیدونم چی چی گتو و ساتورو میگذره. همون جا که ریکو مرد. یادم نیست اصلا اسمش چی بود
2از پدر و مادر خود متنفر شدیم. برای اینکه آقا جان! 7 سالمونه. از وقتی که انرژی و تکنیک نفرین شده ی من و ساکیکو اومد تمرین های طاقت فرسا هم اومد. برای ساکیکو خیلی بدتره. چون شش چشم داره. در حالی که من برای اینکه شش چشم ندارم دارم دور انداخته میشم. به لطف ساتورو یکم کمتر مارو اذیت میکنن.
اون پدر و مادر مهربون وقتی تازه به دنیا آمده بودیم، ناپدید شده بودند
3باید بریم مدرسه. آقا من تا کلاس هفتم کامل بلدم! الان دوباره باید از کلاس اول برم. نیمخوامممممممم😭😭الان کنارم ساکیکو هم هست که داره عین چی گریه میکنه. برای اینکه داریم میریم مدرسه و ساتورو داره هی بهمون میگه که :مدرسه جای خوبیه خواهر برادر های عزیزم. دوست پیدا می‌کنید. بازی میکنید.
من:در آخر که برای اینکه بریم جوجوتسو ازشون جدا میشیم.
ساتورو :ام.... شاید یکیو پیدا کنید که اونم جوجوتسو داشته باشه! 😊
من:احتمالش 1 در 1000 درصده. جادوگر های جوجوتسو خیلی کمن.
ساتورو :ولی من یک سوال دارم.
ساکیکو :؟
ساتورو :شما چطوری آنقدر کلمه های سخت،مسئله های بزرگتر از سنتون میگید و حل میکنید. توی 6 ماهگی راه میرید و توی 1 سالگی عین بلبل حرف میزنید🤔
من و ساکیکو در حال نگاه کردن هم دیگه:😶😱😨😣
ساکیکو :چقدر هوا خوبه. برم بخوابم
و رفت سمت اتاق
من:منم با خودت ببر.
دستمو گرفت منم برد
ساتورو اون وسط:🤨🤔😯🧐🤯
__________________________________________
روز اول مدرسه اینا 😭😭
از دید گوجو ساکیکو
منو نی چان (برادر بزرگتر. ساکیکو به یوتو میگه نی چان چون حال نداره بگه یوتو) داریم پیش به سوی کلاس جدیدمون می‌رویم. دیر هم کردیم. ولی ما ریلکس داریم میریم و به کتف چپمون هم نیست که دیر کردیم

رسیدیم. نی چان در زد.👍
معلم وا کرد.😯
بچه ها نمایان شدند.🙃
من زدم کراش😇
من‌:وات؟ داداش من 7 سالمه! نویسنده توضیح!
ساکورا (نویسنده تون ) دوست دارم به تو چه. الان من نبودم تو هم نبودی. همین الان هم میتونم کاری کنم سکته مغزی کنی
ساکیکو:باشه بابا.
خب کوجا بودیم؟ بله بله
معلم :یکم دیر اومدین (خنده عصبی)
با دستم به کمر نی چان ضربه زدم به معنی :این از اینهاست که با خط کش می افته دنبالمون
سرشو تکان داد.
منو نی چان در زندگی قبلیمون، یه زبان درست کردیم. با انگشت به کمر هم ضربه میزنیم. برای وقتی که نمیتونیم حرف بزنیم یا پچ پچ کنیم.
توی این 7 سال کلمه های جدید هم ساختیم و نسبت به زندگی قبلی بیشتر میتونیم حرف بزنیم.
معلم :خودتونو معرفی کنید
من رو به کلاس پر انرژی:واتاشی وا گوجو ساکیکو دس. دوزویوروشیکو (من ساکیکو گوجو هستم. خوشبختم)
نی چان بی انرژی :گوجو یوتو دس.(یوتو گوجو هستم)
یه بچه بیکار فضول از پشت کلاس:ساکیکو چان ،یوتو کون،شما دوقلو هستید؟ 🤩
یوتو :خب آره.
همون بچه :خیلی باحاله. درسته که میگه تلپاتی میکنید ؟! وقتی یکی گشنه میشه اون یکی هم گشنه میشه؟ 1 روح در دو بدن هستید؟!
یوتو :ببین
که حرفشو قطع میکنم چون ممکنه گریه بچه رو در بیاره :نه بابا همش دروغه
معلم :خب بچه ها خودتون رو معرفی کنید.
معرفی کردند. رسید به نفر آخر. وای پرام. چقدر شبیه مگومی هست.
آخریه :فوشیگورو مگومی دس.
وات؟عررر.. با کراشم هم کلاسی هستم.. وااااااایذدرخفاطمباسنتفنفایتفهافتبذزدتساز(خلاصه بگم ساکیکو در پوست خودش نمیگنجد)
معلم :خب یه نیمکت کامل خالی نیست.
کنار فوشیگورو سان خالیه با کنار امانه سان.
عههه. الان نی چان پیش مگومی میشینه و بعد من نمیتونم مخشو بزنم‌(🤦🏻‍♀️)
نی چان :من میرم پیش امانه.
من:جانممممم؟! نی چان خیلیییییییییییییی خبوییییییی.
البته که اینو با زبان خودمون گفتم.
منم رفتم پیش مگومی
بعدم با مگومی رفیق شدم (قدرت یک عدد esfp را دست کم نگیرید؛با تشکر) با دو سه نفر دیگه هم رفیق شدم
و تمام
هزراتا اتفاق افتاد وسط نوشتن این لعنتی مثلا کلاس آنلاینم نه تنها شروع شد بلکه از شاد که فقط یه حاضری میزدم بعد میرفتم سر کارم، رفتیم یه جا که باید همشو حاضر باشم.
لایک و کامنت فراموش نشه