عاشقانه های شبنم

ڪودڪے بودم معلم گفت ماهے فرض ڪن
اسمانے پر ستاره شامگاهے فرض ڪن
ساده خندیدم فقط غرق سخن هایش شدم
گفت حالا در همین شب سر پناهے فرض ڪن
من نفهمیدم ڪه معناے دقیق فرض چیست
باز هم مے گفت حالا یک دو راهے فرض ڪن
یک هو پرسیدم تصور چیست؟ با لبخند گفت
هر چه را هرگز ندارے گاه گاهے فرض ڪن!
حےف ...بعد از سال ها هر روز مے گویم به خود
حال تو خوب است! حتما رو به راهے فرض ڪن!
ےا ڪه هر شب در میان اشک, حسرت مے خورم
سخت مے گویم: تبسم از نگاهے فرض ڪن
مثل مرگے سخت مے ماند بگویم با خودم
ڪوه اندوه و غمت را قدر ڪاهے فرض ڪن!
هی معلم بے قرارم...ڪودکی هایم ڪجاست ؟
بازهم مے شد بگویے ڪاش ماهے فرض ڪن
شبنم