چند پارتی بازیچه
پارت ۱۴
خانه ا.ت .....
ا.ت روی مبل دراز کشیده بود و مشغول خوردن چیپس بود.
مادرش از آشپزخانه بیرون آمد.
ـ ا.ت!
ـ جانم؟
ـ چرا دوباره داری چیپس می‌خوری؟
ـ چون بدنم به مواد معدنی نیاز داره.
ـ چیپس چه ماده معدنی‌ای داره؟!
ا.ت به بسته نگاه کرد.
ـ نمک.
مادرش نفس عمیقی کشید.
ـ برو لباس‌هات رو عوض کن، مهمون داریم.
ا.ت فوراً نشست.
ـ کی؟!
ـ دوست بابات.
ـ دوست بابا یا دوست تو؟
ـ دوست بابات.
ا.ت دوباره دراز کشید.
ـ خب پس من نیستم.
مادرش دست به کمر شد.
ـ ا.ت!
ـ مامان من با مهمون‌های بابا رابطه خوبی ندارم. دفعه قبل یکی‌شون سه ساعت درباره قیمت دلار حرف زد. من هنوز از اون حادثه روحی بیرون نیومدم.
مادرش بالش را برداشت و به سمتش پرت کرد.
ـ پاشو!
ا.ت بالش را گرفت.
ـ خشونت در خانواده! من به سازمان ملل شکایت می‌کنم!
عمارت جئون،.....
جونگ‌کوک پشت میز نشسته بود.
روی میز چند پرونده قرار داشت و صدای گزارش محافظ از پشت تلفن شنیده می‌شد.
ـ قربان، موضوع حل شد.
جونگ‌کوک پرونده را بست.
ـ خوبه.
در همین لحظه دستیارش وارد شد.
ـ رئیس، یه مشکل داریم.
جونگ‌کوک حتی سرش را بالا نیاورد.
ـ چی؟
ـ آقای کیم تماس گرفتن.
ـ خب؟
ـ گفتن فردا با شما کار دارن.
جونگ‌کوک خودکارش را روی میز گذاشت.
ـ بگو وقت ندارم.
ـ گفتن موضوع ا.ته.
جونگ‌کوک سرش را بالا آورد.
ـ وصل کن.
چند ثانیه بعد صدای تهیونگ از گوشی پخش شد.
ـ سلام، رقیب عزیز!
جونگ‌کوک با بی‌حوصلگی گفت:
ـ حرف بزن.
ـ فردا می‌خوام ا.ت رو ببرم بیرون.
ـ نمی‌تونی.
ـ چرا؟
ـ چون من می‌برمش.
تهیونگ خندید.
ـ تو که امروز نتونستی حتی سوار ماشینش کنی!
جونگ‌کوک نگاهش را به دستیار دوخت.
دستیار فوراً به سقف نگاه کرد؛ انگار ناگهان معماری اتاق برایش بسیار جذاب شده بود.
جونگ‌کوک آرام گفت:
ـ کیم، داری زیادی حرف می‌زنی.
ـ حقیقت تلخه، جئون.
ـ فردا ساعت ده میام دنبالش.
ـ من ساعت نه اونجام.
ـ ساعت هشت میام.
ـ ساعت هفت!
جونگ‌کوک مکث کرد.
ـ تو واقعاً بیکاری؟
تهیونگ با افتخار گفت:
ـ برای ا.ت؟ بله.
جونگ‌کوک تماس را قطع کرد.
دستیار چند لحظه سکوت کرد.
بعد پرسید:
ـ رئیس، فردا ساعت هفت بیدارتون کنم؟
جونگ‌کوک به او نگاه کرد.
ـ نه.
دستیار نفس راحتی کشید.
ـ ساعت شش.
دستیار دوباره نفسش را حبس کرد.
ـ چشم...
خانه ا.ت......
ا.ت روی تختش نشسته بود و مشغول تماشای فیلم بود.
گوشی‌اش روشن شد.
**تماس ورودی: جئون جونگ‌کوک**
ا.ت جواب داد.
ـ الو؟
ـ خوابی؟
ـ نه، دارم با ارواح ارتباط برقرار می‌کنم.
جونگ‌کوک لبخند محوی زد.
ـ فردا ساعت ده آماده باش.
ـ برای چی؟
ـ می‌برمت بیرون.
ـ کجا؟
ـ خودت انتخاب کن.
ا.ت کمی فکر کرد.
ـ شهربازی!
جونگ‌کوک بدون مکث گفت:
ـ باشه.
ا.ت با تعجب پرسید:
ـ واقعاً؟!
ـ آره.
ـ پس من می‌تونم ترن هوایی سوار شم؟
ـ آره.
ـ چرخ‌وفلک؟
ـ آره.
ـ ماشین برقی؟
ـ آره.
ـ بستنی؟
ـ آره.
ا.ت با هیجان گفت:
ـ وای جونگ‌کوک! تو بهترین آدم دنیایی!
جونگ‌کوک برای چند لحظه ساکت ماند.
بعد آرام گفت:
ـ فقط وقتی با منی.
ا.ت خندید.
ـ باشه بابا، شب بخیر!
تماس قطع شد.
جونگ‌کوک گوشی را پایین آورد.
لبخند کوچکی روی لبش نشست.
اما هنوز چند ثانیه نگذشته بود که پیام جدیدی دریافت کرد.
پیام از کیم تهیونگ
«فردا منم میام. نگران نباش، نمی‌ذارم ا.ت حوصله‌اش سر بره.»
جونگ‌کوک پیام را خواند.
چند لحظه به صفحه خیره ماند.
بعد جواب داد:
«اگه بیای، خودت رو از شهربازی بیرون می‌ندازم.»
تهیونگ:
«اول باید منو بگیری، پیرمرد.»
جونگ‌کوک:
«فردا می‌بینمت.»
تهیونگ:
«قربون عصبانیتت برم، جئون.»
جونگ‌کوک گوشی را روی میز گذاشت.
ـ پارک!
دستیار از پشت در جواب داد:
ـ بله رئیس؟!
ـ فردا یه ماشین اضافه آماده کن.
ـ برای کی؟
ـ برای جنازه غرور کیم تهیونگ.
از پشت در چند ثانیه سکوت برقرار شد.
ـ رئیس... یعنی ایشون رو هم می‌بریم شهربازی؟
جونگ‌کوک چشم‌هایش را بست.
ـ برو بخواب، پارک.
خانه ا.ت .....
ا.ت روی مبل دراز کشیده بود و مشغول خوردن چیپس بود.
مادرش از آشپزخانه بیرون آمد.
ـ ا.ت!
ـ جانم؟
ـ چرا دوباره داری چیپس می‌خوری؟
ـ چون بدنم به مواد معدنی نیاز داره.
ـ چیپس چه ماده معدنی‌ای داره؟!
ا.ت به بسته نگاه کرد.
ـ نمک.
مادرش نفس عمیقی کشید.
ـ برو لباس‌هات رو عوض کن، مهمون داریم.
ا.ت فوراً نشست.
ـ کی؟!
ـ دوست بابات.
ـ دوست بابا یا دوست تو؟
ـ دوست بابات.
ا.ت دوباره دراز کشید.
ـ خب پس من نیستم.
مادرش دست به کمر شد.
ـ ا.ت!
ـ مامان من با مهمون‌های بابا رابطه خوبی ندارم. دفعه قبل یکی‌شون سه ساعت درباره قیمت دلار حرف زد. من هنوز از اون حادثه روحی بیرون نیومدم.
مادرش بالش را برداشت و به سمتش پرت کرد.
ـ پاشو!
ا.ت بالش را گرفت.
ـ خشونت در خانواده! من به سازمان ملل شکایت می‌کنم!
عمارت جئون،.....
جونگ‌کوک پشت میز نشسته بود.
روی میز چند پرونده قرار داشت و صدای گزارش محافظ از پشت تلفن شنیده می‌شد.
ـ قربان، موضوع حل شد.
جونگ‌کوک پرونده را بست.
ـ خوبه.
در همین لحظه دستیارش وارد شد.
ـ رئیس، یه مشکل داریم.
جونگ‌کوک حتی سرش را بالا نیاورد.
ـ چی؟
ـ آقای کیم تماس گرفتن.
ـ خب؟
ـ گفتن فردا با شما کار دارن.
جونگ‌کوک خودکارش را روی میز گذاشت.
ـ بگو وقت ندارم.
ـ گفتن موضوع ا.ته.
جونگ‌کوک سرش را بالا آورد.
ـ وصل کن.
چند ثانیه بعد صدای تهیونگ از گوشی پخش شد.
ـ سلام، رقیب عزیز!
جونگ‌کوک با بی‌حوصلگی گفت:
ـ حرف بزن.
ـ فردا می‌خوام ا.ت رو ببرم بیرون.
ـ نمی‌تونی.
ـ چرا؟
ـ چون من می‌برمش.
تهیونگ خندید.
ـ تو که امروز نتونستی حتی سوار ماشینش کنی!
جونگ‌کوک نگاهش را به دستیار دوخت.
دستیار فوراً به سقف نگاه کرد؛ انگار ناگهان معماری اتاق برایش بسیار جذاب شده بود.
جونگ‌کوک آرام گفت:
ـ کیم، داری زیادی حرف می‌زنی.
ـ حقیقت تلخه، جئون.
ـ فردا ساعت ده میام دنبالش.
ـ من ساعت نه اونجام.
ـ ساعت هشت میام.
ـ ساعت هفت!
جونگ‌کوک مکث کرد.
ـ تو واقعاً بیکاری؟
تهیونگ با افتخار گفت:
ـ برای ا.ت؟ بله.
جونگ‌کوک تماس را قطع کرد.
دستیار چند لحظه سکوت کرد.
بعد پرسید:
ـ رئیس، فردا ساعت هفت بیدارتون کنم؟
جونگ‌کوک به او نگاه کرد.
ـ نه.
دستیار نفس راحتی کشید.
ـ ساعت شش.
دستیار دوباره نفسش را حبس کرد.
ـ چشم...
خانه ا.ت......
ا.ت روی تختش نشسته بود و مشغول تماشای فیلم بود.
گوشی‌اش روشن شد.
**تماس ورودی: جئون جونگ‌کوک**
ا.ت جواب داد.
ـ الو؟
ـ خوابی؟
ـ نه، دارم با ارواح ارتباط برقرار می‌کنم.
جونگ‌کوک لبخند محوی زد.
ـ فردا ساعت ده آماده باش.
ـ برای چی؟
ـ می‌برمت بیرون.
ـ کجا؟
ـ خودت انتخاب کن.
ا.ت کمی فکر کرد.
ـ شهربازی!
جونگ‌کوک بدون مکث گفت:
ـ باشه.
ا.ت با تعجب پرسید:
ـ واقعاً؟!
ـ آره.
ـ پس من می‌تونم ترن هوایی سوار شم؟
ـ آره.
ـ چرخ‌وفلک؟
ـ آره.
ـ ماشین برقی؟
ـ آره.
ـ بستنی؟
ـ آره.
ا.ت با هیجان گفت:
ـ وای جونگ‌کوک! تو بهترین آدم دنیایی!
جونگ‌کوک برای چند لحظه ساکت ماند.
بعد آرام گفت:
ـ فقط وقتی با منی.
ا.ت خندید.
ـ باشه بابا، شب بخیر!
تماس قطع شد.
جونگ‌کوک گوشی را پایین آورد.
لبخند کوچکی روی لبش نشست.
اما هنوز چند ثانیه نگذشته بود که پیام جدیدی دریافت کرد.
پیام از کیم تهیونگ
«فردا منم میام. نگران نباش، نمی‌ذارم ا.ت حوصله‌اش سر بره.»
جونگ‌کوک پیام را خواند.
چند لحظه به صفحه خیره ماند.
بعد جواب داد:
«اگه بیای، خودت رو از شهربازی بیرون می‌ندازم.»
تهیونگ:
«اول باید منو بگیری، پیرمرد.»
جونگ‌کوک:
«فردا می‌بینمت.»
تهیونگ:
«قربون عصبانیتت برم، جئون.»
جونگ‌کوک گوشی را روی میز گذاشت.
ـ پارک!
دستیار از پشت در جواب داد:
ـ بله رئیس؟!
ـ فردا یه ماشین اضافه آماده کن.
ـ برای کی؟
ـ برای جنازه غرور کیم تهیونگ.
از پشت در چند ثانیه سکوت برقرار شد.
ـ رئیس... یعنی ایشون رو هم می‌بریم شهربازی؟
جونگ‌کوک چشم‌هایش را بست.
ـ برو بخواب، پارک.
- ۹۶
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
