شش ساله كه بودم

شش ساله كه بودم
دو تا جيب داشتم در يكى نان
در يكى سيب .
و دنيا زيبا مى شد
شانزده ساله كه بودم
دو تا جيب داشتم
در يكى حافظ مى گذاشتم
در يكى نيما.
تو را
گاهى خواب مى ديدم
و دنيا زيباتر مى شد
بيست شش ساله كه بودم
دو تا جيب داشتم
در يكى مسلسل مى گذاشتم
در يكى تو تو را.
دنيا زير پايم مى لرزيد
سى ساله كه بودم
جيب هايم نبودند
يك دل تحت تعقيب داشتم
كه مدام تو را سانسور مى كردند
از دريچه ها ودهليزهايش
دنيا چيزى نبود
جز چشم هاى تو ومشتى فرياد فرارى
سى شش ساله كه بودم
ايستاده بودم درون ظلمت
بوى خون مى امد از تمام روزنه هاى شهر
جيبى نداشتم
براى پنهان كردن دست و دلم
دنيا چيزى نبود
جز لانه اى لو رفته كه لبخند مشكوكى داشت
در چهل سالگى جيب هايم را پيدا كردم
يكى پر از واژه بود
ديگرى پر از پرسش
دنيا مزه اى نداشت
تفش كردم روى بازارها و بانكها
در پنجاه سالگى
به واژه هايم خيانت كردم
به پرسش هايم خيانت كردم
به زخم هايم خيانت كردم
به تو خيانت كردم
و دنيا را رها كردم به امان خدا
در شصت سالگى
دو تا جيب ساخته ام
در يكى نان گذاشته ام
در ديگرى...
مانده ام بين اين همه واژه
شايدبازهم رفتم سراغ سيب...