من تو رو برمیگردونم (پارت ۴)
ویوی باکوگو:
تا اینو شنیدم روی زمین نشستم و به دیوار راهرو تکیه دادم و پس سرم رو به دیوار چسبوندم چشام رو بستم یه نفس عمیق کشیدم و بیرون دادم و به شکل زمزمه مانندی که فقط خودم میشنیدم گفتم: ممنون که تنهام نزاشتی ایزوکو...
بعد پنج دقیقه یه پرستار نفله اومد کلی سرم غر زد که چرا اینجام و باید روی تختم باشم و منم اصلا چیزی نمیگفتم فقط سکوت میکردم چون دلم آروم بود منو با کلی غر زدن برد اتاقم هر چند دیگه صبرم لبریز میشد و میخواستم صورتشو بترکونم خوشبختانه کیریشیما متوجه جرقه های توی دستم شد و اون پرستار از اتاقم بیرون برد .
حدود دو ساعت بعد میناتا اومد و به ما خبر داد که دکو از عمل جراحی بیرون اومده و تا صبح به هوش میاد و مامانم گفت: خیلی خبر من کنار کاتسوکی میمونم شما هم که خیالتان از حال هر دو تاشون راحت شده و شما باید فردا برید سر مدرستون پس برید و حسابی استراحت کنید بعد این حرف مامانم بچه ها رفتن و ما هم خوابیدیم .
*گذر زمان: صبح روز بعد*
صبح دکتر برای معاینه ی من اومد و من حین معاینه ازش پرسیدم: که دکو به هوش اومده ؟
و دکتر گفت: بله آقای دکو حدود یک ساعت پیش به هوش اومده .
ازش پرسیدم: حالش چطوره ؟و کی مرخص؟ و میتونم ببینمش
دکتر گفت: آقای دکو از عمل جراحی سختی در اومده و فعلا به اتاق معمولی انتقالش ندادیم و فعلا توی بخشICUهستن و فعلا برای اینکه خسته نشه نمیتونیم بزاریم که برید ببینیدش و حدود یک هفته بعد به اتاق معمولی انتقالش میدیم و بخاطر تیغه ی فلزی که به روند چپش فرو رفته بود باید به هفته بعد به فیزیوتراپی یا همان توان بخشی ملحق بشه و در آخر آقای دکو بخاطر کوسه دشمن که مستقیما به ساقه مغز خورده و زهرش توی مغزش پخش شده هر چند آقای دکو توانسته با تسلط بر اعصابش سرعت بخش شدن رو کاهش بده و ما هم زهرش رو از مغز استخراج کردیم ولی متاسفانه حافظشون رو از دست دادن.
این حرف مثل بمب تو مغزم ترکید و پرسیدم :ما رو هیچ وقت به یاد نمیاره؟
دکتر جواب داد: چرا ممکن هست ولی احتمال این اتفاق خیلی کمه ...
*سه روز بعد: بیمارستان*
مامانم تونست برای مدت کوتاهی اجازه بگیره تا برم و دکو رو ببینم . آروم وارد اتاق شدم طرف تختش رفتم هفت الی هشت دستگاه بهش وصل بود به صورتش نگاه کردم چشمانش نیمه باز بودن آروم دستش رو گرفتم، یه لبخند ریز زدم و گفتم :دکو؟...
اون حتی نگاهم نکرد انگار این اسم اصلا براش آشنا نبود...
*گذر زمان:چهار روز بعد/بیمارستان*
اون روز من مرخص شدم و دکو به به اتاق معمولی انتقال دادن رفتم دیدنش در اتاقش رو زدم و صداش رو شنیدم که گفت: بیا تو!
رفتم داخل و اون با صورتی تعجب زده پرسید: تو کی هستی؟
بغضم رو قورت دادم و گفتم: من باکوگو کاتسوکی هستم و دوست بچگیت هستم .
دکو پرسید : یعنی دیگه دوست نیستیم؟
با لبخندی در از درد جواب دادم: چرا ! من و تو از یه سالگیمون تا به الان دوستیم حتی... حتی ! تو بهترین دوست منی دکو!
دکو گفت:همینه ! تو بودی مگه نه ؟(با صدایی هیجان زده)
با تعجب گفتم :چی؟
گفت :چهار روز پیش یه پسر اومد اتاقم و منو دکو صدا زد اون تو بودی مگه نه؟ پرستار ها گفتن این من میدوریا ایزوکو هست پس تو چرا منو دکو صدا میزنی؟
انگار یه سطل آب یخ ریختن رو سرم من اون روز و اون لحظه تو دلم بهش قول دادم که«من تو رو برمیگردونم »
نویسنده: بقیش بمونه برای پارت بعدی ! امیدوارم خوشتون اومده باشه ❤️
و اینکه شاید براتون سوال بشه که وقتی ایزوکو و کاتسوکی تو این وضعیت هستن مادر ایزوکو و آلمایت کدوم گوری هستن؟ حدود یه ماه پیش از اتفاق یه تبهکار روانی گیر داده بود به دکو و دکو چون نمیخواست یه وقت مامانش درگیر ماجرا بشه برای دو سه ماه فرستاد پیش پدرش برای تعطیلات (توی این قصه پدر دکو توی یه شهر دیگه کار میکنه) و آلمایت هم برای یه ماموریت پیش دیوید هست و چون هر دو تاشون با خبر گرفتن از موضوع زود نمیتونن برگردن برای همین UA تصمیم گرفت درباره ی این موضوع بهشون چیزی نگه و از خبرنگاران درخواست کردن درباره این حادثه اعلام خبری در کار نباشه و به اون دو تا گفتن که فعلا دکو و چند تا از همکلاسی هایش توی یه ماموریت مخفی هستن و یه مدت نمیتونه باهاشون تماس بگیره.
لطفاً نظراتون رو برام بگین
کلام آخر:پیش به سوی قدرت و فراتر از آن 🔥
تا اینو شنیدم روی زمین نشستم و به دیوار راهرو تکیه دادم و پس سرم رو به دیوار چسبوندم چشام رو بستم یه نفس عمیق کشیدم و بیرون دادم و به شکل زمزمه مانندی که فقط خودم میشنیدم گفتم: ممنون که تنهام نزاشتی ایزوکو...
بعد پنج دقیقه یه پرستار نفله اومد کلی سرم غر زد که چرا اینجام و باید روی تختم باشم و منم اصلا چیزی نمیگفتم فقط سکوت میکردم چون دلم آروم بود منو با کلی غر زدن برد اتاقم هر چند دیگه صبرم لبریز میشد و میخواستم صورتشو بترکونم خوشبختانه کیریشیما متوجه جرقه های توی دستم شد و اون پرستار از اتاقم بیرون برد .
حدود دو ساعت بعد میناتا اومد و به ما خبر داد که دکو از عمل جراحی بیرون اومده و تا صبح به هوش میاد و مامانم گفت: خیلی خبر من کنار کاتسوکی میمونم شما هم که خیالتان از حال هر دو تاشون راحت شده و شما باید فردا برید سر مدرستون پس برید و حسابی استراحت کنید بعد این حرف مامانم بچه ها رفتن و ما هم خوابیدیم .
*گذر زمان: صبح روز بعد*
صبح دکتر برای معاینه ی من اومد و من حین معاینه ازش پرسیدم: که دکو به هوش اومده ؟
و دکتر گفت: بله آقای دکو حدود یک ساعت پیش به هوش اومده .
ازش پرسیدم: حالش چطوره ؟و کی مرخص؟ و میتونم ببینمش
دکتر گفت: آقای دکو از عمل جراحی سختی در اومده و فعلا به اتاق معمولی انتقالش ندادیم و فعلا توی بخشICUهستن و فعلا برای اینکه خسته نشه نمیتونیم بزاریم که برید ببینیدش و حدود یک هفته بعد به اتاق معمولی انتقالش میدیم و بخاطر تیغه ی فلزی که به روند چپش فرو رفته بود باید به هفته بعد به فیزیوتراپی یا همان توان بخشی ملحق بشه و در آخر آقای دکو بخاطر کوسه دشمن که مستقیما به ساقه مغز خورده و زهرش توی مغزش پخش شده هر چند آقای دکو توانسته با تسلط بر اعصابش سرعت بخش شدن رو کاهش بده و ما هم زهرش رو از مغز استخراج کردیم ولی متاسفانه حافظشون رو از دست دادن.
این حرف مثل بمب تو مغزم ترکید و پرسیدم :ما رو هیچ وقت به یاد نمیاره؟
دکتر جواب داد: چرا ممکن هست ولی احتمال این اتفاق خیلی کمه ...
*سه روز بعد: بیمارستان*
مامانم تونست برای مدت کوتاهی اجازه بگیره تا برم و دکو رو ببینم . آروم وارد اتاق شدم طرف تختش رفتم هفت الی هشت دستگاه بهش وصل بود به صورتش نگاه کردم چشمانش نیمه باز بودن آروم دستش رو گرفتم، یه لبخند ریز زدم و گفتم :دکو؟...
اون حتی نگاهم نکرد انگار این اسم اصلا براش آشنا نبود...
*گذر زمان:چهار روز بعد/بیمارستان*
اون روز من مرخص شدم و دکو به به اتاق معمولی انتقال دادن رفتم دیدنش در اتاقش رو زدم و صداش رو شنیدم که گفت: بیا تو!
رفتم داخل و اون با صورتی تعجب زده پرسید: تو کی هستی؟
بغضم رو قورت دادم و گفتم: من باکوگو کاتسوکی هستم و دوست بچگیت هستم .
دکو پرسید : یعنی دیگه دوست نیستیم؟
با لبخندی در از درد جواب دادم: چرا ! من و تو از یه سالگیمون تا به الان دوستیم حتی... حتی ! تو بهترین دوست منی دکو!
دکو گفت:همینه ! تو بودی مگه نه ؟(با صدایی هیجان زده)
با تعجب گفتم :چی؟
گفت :چهار روز پیش یه پسر اومد اتاقم و منو دکو صدا زد اون تو بودی مگه نه؟ پرستار ها گفتن این من میدوریا ایزوکو هست پس تو چرا منو دکو صدا میزنی؟
انگار یه سطل آب یخ ریختن رو سرم من اون روز و اون لحظه تو دلم بهش قول دادم که«من تو رو برمیگردونم »
نویسنده: بقیش بمونه برای پارت بعدی ! امیدوارم خوشتون اومده باشه ❤️
و اینکه شاید براتون سوال بشه که وقتی ایزوکو و کاتسوکی تو این وضعیت هستن مادر ایزوکو و آلمایت کدوم گوری هستن؟ حدود یه ماه پیش از اتفاق یه تبهکار روانی گیر داده بود به دکو و دکو چون نمیخواست یه وقت مامانش درگیر ماجرا بشه برای دو سه ماه فرستاد پیش پدرش برای تعطیلات (توی این قصه پدر دکو توی یه شهر دیگه کار میکنه) و آلمایت هم برای یه ماموریت پیش دیوید هست و چون هر دو تاشون با خبر گرفتن از موضوع زود نمیتونن برگردن برای همین UA تصمیم گرفت درباره ی این موضوع بهشون چیزی نگه و از خبرنگاران درخواست کردن درباره این حادثه اعلام خبری در کار نباشه و به اون دو تا گفتن که فعلا دکو و چند تا از همکلاسی هایش توی یه ماموریت مخفی هستن و یه مدت نمیتونه باهاشون تماس بگیره.
لطفاً نظراتون رو برام بگین
کلام آخر:پیش به سوی قدرت و فراتر از آن 🔥
- ۸.۹k
- ۱۰ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط