helf brother part 26

برادر ناتنی پارت ۲۶



صبح، نور خورشید از لای پرده‌ها به داخل اتاق تابید. هنوز کنار تختش نشسته بودم، صورتمو توی دستام گرفته بودم و به سختی با خستگی می‌جنگیدم. تمام شب مراقبش بودم، چند بار بیدار شد، هذیون گفت، حتی یه بار دستم رو گرفت و اسم کسی رو زمزمه کرد، اما من فقط سکوت کردم.

حالا که بهتر شده بود، دیگه دلیلی نداشتم بمونم. آروم از جام بلند شدم که برم، ولی صدای گرفته‌ش باعث شد مکث کنم.

"کجا میری؟"

برگشتم و دیدمش که با چشمای نیمه‌باز بهم نگاه می‌کنه. موهاش نامرتب روی پیشونیش ریخته بود و هنوز یه کم رنگ‌پریده بود.

"حالت بهتره؟" سعی کردم صدام آروم باشه.

لبخند خسته‌ای زد. "اگه بگم نه، ممکنه باز بهم رسیدگی کنی؟"

چپ‌چپ نگاهش کردم. "اگه دوباره مریض بشی، این‌بار می‌ذارم از تب بمیری."

لبخندش پررنگ‌تر شد، ولی بعد نگاهش به سمت خودش افتاد—به بدنش که هنوز بدون لباس بود. یه ابرویی بالا انداخت و گفت:

"خب... حالا که به نظر میاد شب خوبی رو کنار هم گذروندیم، حداقل می‌تونستی صبحانه رو هم برام بیاری."

چشم‌غره‌ای رفتم. "اگه زنده موندی، فقط به خاطر این بود که نمی‌خواستم مامانم با جنازه‌ت روبه‌رو بشه. پس لطفاً فکرای الکی نکن."

لبخندش محو شد، اما یه چیزی توی چشماش بود که باعث شد دلم بلرزه. یه جور نگاه خاص... یه چیزی که نمی‌تونستم درکش کنم.

قبل از اینکه چیزی بگه، سریع از اتاقش بیرون رفتم. ولی حتی وقتی در رو بستم، هنوز حس می‌کردم اون نگاهش روی من قفل شده بود.

لعنتی... این بازی داره خطرناک‌تر می‌شه.