از کجا شروع کنم؟

از کجا شروع کنم؟
از رنگ صورتی؟
از خنده های ریز و موهای خرگوشی؟
از عشقِ همیشگی بابا؟
یا نه ‌از گریه های یواشکی شبونه؟
از سکوت هایی که یکم بیشتر طول بکشه کلِ در و دیوارای خونه هم صداشون در میاد؟
یا مادر کوچولوی عروسکای مو فرفری
و خانوم خونه ی همیشگیه خاله بازی ها؟ از نیمرو سوخته شروع کنم؟
یا کمد پر از لباس و میز پر از لاک؟
همون که خنده ی لب های باباست
آره همون دختری که نُت های موسیقی
از صدای خنده هاش ساخته شد
که اگه نخنده نه غنچه ای باز میشه
نه پدری شاده...
مواظب فرشته های صورتی دنیاتون باشید که اگه یه دختر با چشم باز شروع به رویا پردازی کنه یعنی دنیاش عوض شده و دیگه هیچی براش مثل قبل نمیشه...