من اصلا حوصلهی آدم های مرموز و نصفه و نیمه را ندارم

من اصلا حوصله‌ی آدم هایِ مرموز و نصفه و نیمه را ندارم ...
آدم، یا باید درست و حسابی بیاید و بمانَد، یا بی چک و چانه، خودش را بردارد و برود دنبالِ زندگی اش!
من از آدم‌هایِ بلاتکلیف و شال و کلاه کرده‌ی رابطه‌ها بیزارم!
بودنِ کسی که نه می‌شود رویِ حضور و حرف‌هایش حساب کرد، نه نسبت به آدم تعهد و علاقه‌ای دارد، به چه درد می‌خورَد؟!
من از آن دسته آدم هایی‌ام که سالها برایِ پیدا شدنِ آدمی لایق و شایسته‌ی همنشینی، صبر می‌کنند، اما وقتی زمانش رسید، یک دانه پر و پا قرصش را برایِ خودشان انتخاب می‌کنند!
از آن آدم هایی‌ام که دورشان را با هرکس و ناکس شلوغ نمی‌کنند،
که برایِ حریمشان ارزش قائلند!
که کیفیت را فدایِ کمیت نمی‌کنند!
آدم‌هایی که دنبالِ ساخته شدنند نه سرگرمی!
آنهایی که برایِ حفظِ اصالتِ رابطه ها می جنگند...!
همنشین، خوب است کم باشد، اما اصیل، اما منحصر به خودِ آدم...
لطفا اینقدر به رسمِ عادت، آدم هایِ اشتباهِ رابطه ها را کِش ندهید!
آدم ها که کِش بیایند؛ ماهیتشان تغییر می کند،
به ماهیت و اصالتِ آدم ها دست نزنید،
همه‌ی آدم ها خوبند، اگر جایی که "باید و شاید"، باشند!
اجازه بدهیم آدم ها سرجایِ خودشان بمانند،
با خودخواهی و لجاجتمان؛ پازلِ زیبایِ خلقت را خراب نکنیم!