اضطراب این صفت ناپسند، بلایی بزرگ است که در دل آدمیان زبا

اضطراب این صفت ناپسند، بلایی بزرگ است که در دل آدمیان زبانه می کشد. دل های مضطرب مانند کشتی های متلاطم و در شرف غرق شدن هستند که دچار غم و اندوه و ظلمت، توأم با وحشت بسیارند. این قبیل دل ها، ثمری جز ضعف نفس، سستی اراده، محرومیت از قدرت تصمیم گیری و هدر دادن استعدادها و ابتکارات ندارند، تا جایی که صاحبان خود را به عضو زائد جامعه مبدل می سازند. شخص مضطرب، تسلط کافی بر نفس و اعصاب خویش ندارد و چون همواره با غم و کسالت و سستی دست به گریبان است، از فعالیت باز می ماند. از برخی آیات قرآن شریف، به خوبی می توان نتیجه گرفت که اضطراب و نگرانی دل، از کفر و گناه انسان سرچشمه می گیرد. مثلاً می فرماید: « الذین آمنوا و لم یلبسوا ایمانهم بظلم أولئک لهم الامن و هم مهتدون » طبق این آیه شریفه، ایمان و تقوا، امنیت دل را به ارمغان می آورد؛ مفهوم آن این است که اگر کسی از ایمان و تقوا برخوردار نباشد، امنیت دل ندارد، یعنی مضطرب است. پس، اضطراب دل، ناشی از کفر، ناسپاسی، گناه و نافرمانی خداوند تعالی است. چنانکه قرآن کریم در آیه دیگری می فرماید : « و من یشرک بالله فکانما خر من السماء فتخطمه الطیر أو تهوی به الریح فی مکان سحیق » این آیه با تشبیه معقول به محسوس، بیان می دارد همان طور که انسانِ در حال سقوط و در معرض حمله مرغان یا بادهای شدید، دچار اضطراب و وحشت می شود و مورد هجوم غم و اندوه قرار می گیرد به همین صورت نیز فرد مشرک و کافر یا گناهکار، با اضطراب دست به گریبان است. نتیجه این که راهکار رهایی از اضطراب خاطر و دست یابی به امنیت دل از منظر قرآن کریم، تحصیل ایمان و تقوا و دوری از کفر و شرک و گناه است.