غم نامه...

غم نامه...
و تویی که کوچ کرده ای پدرانه از زندگی ام...
اولین بهار...
اولین اردیبهشت
اولین تولدم
اولین سالگرد یکی شدنم با معشوق
تو کوچ کرده ای از من افسرده به دنیای ناشناخته ای که فقط امید دارم مرا کمی نگاه کنی...
میدانی پدره جان!من مانده ام با خاطراتی که از تو از ۱سالگی ام تا ۲۰سالگی ام به جا مانده
یعنی من ۲۰سال دیگر بیشتر زنده نیستم...چون از تو فقط برای زنده ماندن ۲۰سال یادگاری دارم
سخت میگذرد که نه!حقیقتا جان میکاهد از دخترت ندیدن ان خنده های معروف دلگرم کننده ات،((دختر بابا))گفتن هایت،اغوشت امان از اغوشت‌
رفته ای انگار برمن طوفانی امده پر از ویرانی و خرابی جمع نمیشود این بلای بی هنگام...
معشوقه ام از غصه ی من بر موهای جعد مشکی اش انگار دارد سفیدی برف میبارد پیر میشود در اوج جوانی...
و باز هم من مانده ام جالباسی ای که بعد از ۲ماه هنوز هم لباس های جذاب مردانه ات اویز است
تو ایندفعه ی خدای کوچک من نبودی ، بزرگ بودی قد تمام مقدسات دنیا حالا من....
من مانده ام با بی کسی هایم...

پ ن:روز محشر به خدا خواهم گفت
ان که از من تو گرفتی همه ی جانم بود...