ماه دردانه بدان ، خانه ی دل را بلدم !/ بی ریا غربت ویرانه

ماه دردانه بدان ، خانه ی دل را بلدم !/ بی ریا غربت ویرانه ی دل را بلدم !/ من دلم سوخته در حسرت یک خنده ی تو/ حس این لحظه ی بیگانه ی دل را بلدم/ قصه آنگونه شروع شد که نباید میشد/ راه برگشتن دزدانه ی دل را بلدم/ ناز من گر طلب بوسه از این لب بکند^ بوسه در خلوت رندانه ی دل را بلدم/ یار اگر زلف پریشان خودش وا نکند/ مستی باده ی میخانه ی دل را بلدم/ می اگر رونق سر مستی دل را نکند/ من در این دهکده غمخانه ی دل را بلدم/ ناز من فاش بکن قصه و افسانه دل/ متن آن قصه ی افسانه ی دل را بلدم .