در آسمانِ به رنگ آسفالت ، زمانی که حالت تهوع تنها نبض روح

در آسمانِ به رنگ آسفالت ، زمانی که حالت تهوع تنها نبض روح میشود .
پرنده ها سبک تر از آن هستند که دست برای پاره کردنشان تحریک نشود .
آه ...
از هوا استشمام کن و به این خط حیات روان توجه کن که از نوار قلبت مهم تره .
یک سیگار بذار روی لبت ، فندک رو نزدیکش بیار .
روشن کن !
تنها باش ، اما نه آنقدر که خودت را گم کنی و گریه ای بیاید از چشمانت ، که دلت برای تصویری بسوزد که ذهنت از خودت نشان می‌دهد .
پیش آنها هم برو !
رفتارشان ، همه اش توهمی سنگین است که نفس را بند می آورد .
اما کافیه کوچکترین حرکتی کنی ، یا قیافه ات را از مزه تلخشان کج کنی ، آنگاه توهم ، بیشتر به آرمان های تو نزدیک می‌شود .


{{ با این حال برای هیچکس قابل درک نیست که تو چجوری درون خودت تقلا می‌کنی تا فقط عادی به نظر برسی }}