هیچ هیاهویی نیست!

هیچ هیاهویی نیست!
تنها سکوت حاکم این بزم شورانگیز من است
تنهایی...
پر اتفاق ترین حادثه ی این روزها.
هیچ صدایی نیست جز نفسهای خسته ای رسیده به پرتگاه...
دم، بازدم. دم، بازدم...
و گاهی هن هنی که خنکایش ریه هایم را تا عمق حلق می سوزاند و با همه ی نفسهای عمیقی که در وجودم بالا و پایین میرود حس می کنم در حال خفگی هستم! شهر زیر پایم سوسو میزند و من بر فراز ابرها و این سکوت آدم کش، نفس هایم به شماره افتاده.
یک، دو، سه...
یک، دو، سه...
این صدای قلبم است
می تپد، منظم و تکراری. اما می دانم عاقبت روزی تمام خواهد شد، تمام.
تپش های عاشقانه ای که سوتفاهمی بیش نیست.
عشق مبتزل ترین برچسب روی قلب است.
رهایم کن...
تیک تاک، تیک تاک...
این صدای ثانیه هاست
زمانی برای گذر از خویشتن و رسیدن به خود برای خودخواهی.
چقدر دلم خودم را می خواهد!
ثانیه ها مدام نهیب می زنند که تا خود فاصله گرفتی
و می دانم عاقبت همه چیز در خنکای یک عصر پاییزی تمام می شود! وقتی برگریزانی شورانگیز زمین را تصاحب کرده.
اما هنوز نمی دانم کدامیک زودتر!
این نفس های سوزان و سرد به هن هن افتاده، یا قلب به شماره افتاده که آنقدر تپیده و در سکوت در من پیچیده که حس می کنم نجوایی مثل انعکاس بم صدایم در کوه مدام تا گوشم میرود و تلنگری به افکارم می زند و باز به قلبم بر می گردد!
و یا شاید صدای این ساعت تیک تاک کنان زودتر تمام شود! همان که روزی او به من داد، نمی دانم چرا! شاید تا روزهای نبودنش را به تکرار بشمرم.
آه عاقبت روزی همه چیز در سکوت خواهد خفت.