خوان هفتم...

خوان هفتم...
رستم و اولاد به هفت کوه که غار محل زندگی دیو سفید در آن قرار داشت رسیدند. شب را در آنجا سپری کردند. صبح روز بعد رستم پس از بستن دست و پای اولاد، به دیوان نگهبان غار حمله ور شد و آنان را از بین برد. وی سپس وارد غار تاریک شد. در غار با دیو سپید مواجه شد که همانند کوهی به خواب رفته بود.

به تاریکی اندر یکی کوه دید
سراسر شده غار از او ناپدید

به رنگ شبه روی و چون شیر موی
جهان پر ز پهنا و بالای اوی

بر آشفت بر سان پیل ژیان
یکی تیغ تیزش بزد بر میان

ز نیروی رستم ز بالای اوی
بینداخت یک ران و یک پای اوی

بریده بر آویخت با او به هم
چو پیل سرافراز و شیر دژم

همی پوست کند این ازان آن ازین
همی گل شد از خون سراسر زمین

تهمتن به نیروی جان آفرین
بکوشید بسیار با درد و کین

بزد دست و برداشتش نرّه شیر
به گردن بر آورد و افگند زیر

فرو برد خنجر دلش بردرید
جگرش از تن تیره بیرون کشید

همه غار یکسر پر از کشته بود
جهان همچو دریای خون گشته بود

سایر دیوان با دیدن این صحنه فرار کردند. با چکاندن خون دیو سپید در چشمان کاووس و سپاهیان ایران، همگی آنان بینایی خود را باز یافتند و به جشن و پایکوبی مشغول شدند.

پایان...