عمو های من
p12
وقتی نامجون نشانی گروگانگیرها را دریافت کرد و نقشه اولیه برای نجات ا.ت شکل گرفت، همه اعضا با عصبانیتی فروخورده آماده میشدند. اما درست قبل از اینکه حرکت کنند، پیامی دیگر از سوی گروگانگیرها رسید. این بار، نه یک عکس، بلکه یک پیام صوتی بود.
صدای ضبط شده، صدای ا.ت بود، اما به طرز وحشتناکی تغییر کرده بود. صدایش ضعیف، بریده بریده و همراه با نالههای دردناکی بود. ا.ت به سختی کلماتی را بیان میکرد، کلماتی که بیشتر شبیه التماس بود تا حرف زدن. در پسزمینه صدا، صدای خنده مردانه و تمسخرآمیزی شنیده میشد که انگار از این وضعیت لذت میبرد. پیام با بریده شدن ناگهانی صدای ا.ت و پخش شدن صدای ضربهای دیگر، تمام شد.
نامجون با شنیدن این پیام، مشتهایش را گره کرد. چشمانش از خشم قرمز شده بود. «این دیگه آخرشه! اینا دارن بازی میکنن. دارن روان ما رو داغون میکنن.»
جین که صورتش از شدت خشم رنگ پریده بود، با صدایی لرزان گفت: «اونا دیگه از حد گذروندن. دیگه وقت حرف زدن نیست. باید بریم و تک تکشون رو از بین ببریم.»
شوگا که همیشه آرام بود، حالا با نگاهی سرد و برنده به نامجون خیره شده بود. «این فقط یه نقشه برای نجات ا.ت نیست. این یه ماموریت انتقامه. باید کاری کنیم که دیگه هیچوقت نتونن سرشون رو بلند کنن.»
تهیونگ با صدایی بم و پر از خشم گفت: «اون صدای ا.ت… اون خنده… قسم میخورم خودم خفهشون میکنم.»
نامجون به عکسهای قبلی و حالا این پیام صوتی فکر کرد. ا.ت چقدر درد کشیده بود؟ این آدمها چقدر بیرحم بودند؟ عصبانیت، جایگزین ترس شده بود. حالا دیگر فقط نجات ا.ت مهم نبود، بلکه انتقام این همه آزار و اذیت، اولویت پیدا کرده بود.
«درسته. دیگه نباید فرصت بدیم. نقشه همونه، ولی رویکردمون فرق میکنه. وقتی پیداشون کردیم، دیگه خبری از دستگیری نیست. باید مطمئن بشیم که دیگه هیچوقت نتونن به کسی آسیب بزنن.»
جین با چشمانی که برق انتقام در آن میدرخشید، گفت: «من آمادهام. هر کاری که لازمه انجام بدم.»
جونگکوک که صورتش را از شدت خشم جمع کرده بود، گفت: «منم همینطور. فقط بگید کی و کجا.»
اعضا در حالی که خشم وجودشان را فرا گرفته بود، آماده حرکت شدند. دیگر فقط نجات ا.ت هدفشان نبود؛ آنها تشنه خون گروگانگیرها بودند و برای گرفتن انتقام، مصممتر از هر زمان دیگری بودند.
وقتی نامجون نشانی گروگانگیرها را دریافت کرد و نقشه اولیه برای نجات ا.ت شکل گرفت، همه اعضا با عصبانیتی فروخورده آماده میشدند. اما درست قبل از اینکه حرکت کنند، پیامی دیگر از سوی گروگانگیرها رسید. این بار، نه یک عکس، بلکه یک پیام صوتی بود.
صدای ضبط شده، صدای ا.ت بود، اما به طرز وحشتناکی تغییر کرده بود. صدایش ضعیف، بریده بریده و همراه با نالههای دردناکی بود. ا.ت به سختی کلماتی را بیان میکرد، کلماتی که بیشتر شبیه التماس بود تا حرف زدن. در پسزمینه صدا، صدای خنده مردانه و تمسخرآمیزی شنیده میشد که انگار از این وضعیت لذت میبرد. پیام با بریده شدن ناگهانی صدای ا.ت و پخش شدن صدای ضربهای دیگر، تمام شد.
نامجون با شنیدن این پیام، مشتهایش را گره کرد. چشمانش از خشم قرمز شده بود. «این دیگه آخرشه! اینا دارن بازی میکنن. دارن روان ما رو داغون میکنن.»
جین که صورتش از شدت خشم رنگ پریده بود، با صدایی لرزان گفت: «اونا دیگه از حد گذروندن. دیگه وقت حرف زدن نیست. باید بریم و تک تکشون رو از بین ببریم.»
شوگا که همیشه آرام بود، حالا با نگاهی سرد و برنده به نامجون خیره شده بود. «این فقط یه نقشه برای نجات ا.ت نیست. این یه ماموریت انتقامه. باید کاری کنیم که دیگه هیچوقت نتونن سرشون رو بلند کنن.»
تهیونگ با صدایی بم و پر از خشم گفت: «اون صدای ا.ت… اون خنده… قسم میخورم خودم خفهشون میکنم.»
نامجون به عکسهای قبلی و حالا این پیام صوتی فکر کرد. ا.ت چقدر درد کشیده بود؟ این آدمها چقدر بیرحم بودند؟ عصبانیت، جایگزین ترس شده بود. حالا دیگر فقط نجات ا.ت مهم نبود، بلکه انتقام این همه آزار و اذیت، اولویت پیدا کرده بود.
«درسته. دیگه نباید فرصت بدیم. نقشه همونه، ولی رویکردمون فرق میکنه. وقتی پیداشون کردیم، دیگه خبری از دستگیری نیست. باید مطمئن بشیم که دیگه هیچوقت نتونن به کسی آسیب بزنن.»
جین با چشمانی که برق انتقام در آن میدرخشید، گفت: «من آمادهام. هر کاری که لازمه انجام بدم.»
جونگکوک که صورتش را از شدت خشم جمع کرده بود، گفت: «منم همینطور. فقط بگید کی و کجا.»
اعضا در حالی که خشم وجودشان را فرا گرفته بود، آماده حرکت شدند. دیگر فقط نجات ا.ت هدفشان نبود؛ آنها تشنه خون گروگانگیرها بودند و برای گرفتن انتقام، مصممتر از هر زمان دیگری بودند.
- ۳.۵k
- ۰۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط