سیه زلف وکمان ابرو! کجا ماندی نمی آیی؟

سیه زلف وکمان ابرو! کجا ماندی نمی آیی؟

تو پیمان بسته ای باما ، ولی اکنون نمی پایی

دل آرا! چون تو دیر آیی ، ز دلتنگی به جان  آیم

خدایا! در من مجنون نمی ماند شکیبایی

چو مرغان قفس هردم به سینه، درد پروردم

گمانم تا تو می آیی، بمیرد دل ز تنهایی

چنان پرورده ام در سر نگارا سوز و  سودایت

که میترسم مرا بی تو ، نه سرماند نه سودایی

مرا گفتی صبوری کن همین امروز و فردا را

مرا بی دلبرم جانا! چه امروزی؟ چه فردایی؟

غم عشقت به هر لحظه کُشد ما را به هر شیوه

سیه چشم و کمان ابرو ، ز مژگانت چه پروایی؟

بیا جانا! که شاهد را به شیدایی کشید عشقت

نمی آیی، چه می دانی؟ نمی بینی چه فرمایی؟
Nafas