“در دلم حرف های ناگفته،...

در گلو بغض های طولانی”
بر دلم زخم های بی پایان ،حاصل غصه های پنهانی

طعنه ی اشک های ماتم را می نویسم برای خاطرها
زاده ی درد های پُر ابهام ، عاشقی از دیار ویرانی

اشک باریدم به جنس درد،آسمان دلم به تنگ آمد
این منم خرابی یک شهر ،حاصل چشم های طوفانی

زهرخندی به روی لبهایم ،باور لاعلاج یک درد است
مانده در غم دلم گرفتار و سینه شد قفس به زندانی

دین و دل را مفت بخشیدم ،با خیال و نگاه رویایی
خوب میدانم سرانجامِ قصه ی عشق‌های عصیانی

گرچه شعرم پر از غم واندوه، خواهشم را تماشا کن
بامنِ دست به دامانت ، واپسین لحظه های پایانی