گل باغ امیدم، کجایی کجایی 

گل باغ امیدم، کجایی کجایی 
دعایم همه این است بیایی بیایی 
بود یاد تو هر شب، دعای سحر من 
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من

میان در و دیوار فقط یاد تو بودم 
بیا ای گل نرگس ببین روی کبودم 
به یک ضربه جدا شد، ز شاخه ثمر من 
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من 
غریبی علی را در خانه چو دیدم 
به مسجد بدویدم، ز دل آه کشیدم 
نبودی که ببینی، چه آمد به سر من 
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من 

من آن یاس کبودم که در سینة قبرم 
فقط اشک تو ریزد شبانه روی قبرم 
ز اشک شب تارت، شده خون جگر من 
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من 

بیا تا که ببینی، علی خانه نشین شد 
شرر ریخت به باغش، گلش نقش زمین شد 
سیه گشت از این غم، جهان در نظر من 
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من 

دل ما چو چراغی به کاشانة ما سوخت 
ندیدی که چگونه، در خانة ما سوخت 
روان  خون دل آنجا، شد از چشم تر من 
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من 

علی بود علی بود در آن جمع گرفتار 
مرا کشت، مرا کشت، فشار در و دیوار 
به جز محسنم آنجا، نشد کس سپر من 
بیا ای پسر من، بیا ای پسرمن