دنیای عاشقان ، دنیایی عجیب است.

دنیای عاشقان ، دنیایی عجیب است.
عاشق ،واله و شیدای معشوق است و چون پروانه ای به گرد شمع ، بی قرار و بی تاب گرد معشوق می گردد تا به او
برسد و گاه این رسیدن با سوختن و ساختن برابری می کند.

گاه معشوق را کور و کر می خوانند و مورد عتابش قرار می دهند که ： " تو را چه شده ؟! کسی که عاشقش شده ای ، ارزش عشق را نمی داند ، پس بیهوده خود را وقف عشق او نکن. "

عاشق هرگز نمی پسندد که ،دیگری به معشوقش ، عشق بورزد. او را رقیب می خواند و از او دوری و بیزاری می جوید.

من عاشق شده ام....

واله و شیدایم . تا به حال ، عشقم را ندیده ام. عاشقان معشوقم را دوست دارم و نسبت به آنها احساس مؤدت و مهربانی دارم.

برای رسیدن به معشوقم ، در تب وتابم . رسیدن به ایشان شرطی دارد و آن تمسک و تقرب به درگاه باریتعالی ست


هیچ کس تحقیرم نمی کند بابت این سوختن...

حتی وقتی می فهمند عاشقم ، تحسینم می کنند !
هر چه شیداتر باشم ،نزد دیگران محبوبتر می شوم.!!

عاشقان چون به معشوق خویش,سرگرم شوند از نزدیکان غافل گردند.

اما ، عشق من به صورتی ست که هر چه بیشتر دلبسته می شوم ، توجهم به دیگران نیز بیشتر می شود و نسبت به آنان دلسوزتر می گردم...

عجیب است نه ؟؟؟؟؟!!!!!!

قرار عاشقی ما روز جمعه است و غزلمان ، دعای ندبه !


با افتخار اعتراف می کنم....
که...

عاشق محبوبترین جوان تاریخم.....