سفیر کبیر Grand Ambassador
پارت 4
مادرم به خاطر کاری که با تد کرده بودم من را تنبیه کرد که من را تا آستانه جنون برد مادرم طوری در کتابخانه را قفل کرده بود که با هیچ کدام از ترفند هایی که بلد بودم نتوانستم در را باز کنم
به یاد دارم که برای مدتی مریض شدم و حتی پس از بهبودی هم تا مدت ها با مادرم حرف نزدم هرچند مادرم را از هرچیز در دنیا بیشتر دوست داشتم
مادرم زیبا ترین زن دنیا بود
هرچند همیشه لباسی یک دست سیاه میپوشید
لباسی که ازش متنفر بودم مادرم لباس های رنگارنگ و زیبای ،زیادی داشت که سال ها به آن ها دست نزده و نپوشیده بود
در چهره مادرم غمی وجود داشت که توانایی وصف آن را نداشتم ،نمیتوانستم این غم و اندوه همیشگی را درک کنم
اکثر اوقات به این فکر میکردم که آیا پدرم لایق چنین عشقی از سوی مادرم بود؟
آیا پدرم هم عاشق راستین مادرم بود؟
هرچند که این ها ذهنیات من بود دوهفته،دوهفته دوری از کتاب ها چیزی نبود که در حد و توان من باشد
به حدی به کتاب ها وابسته شده بودم که نزدیک بود برای انتقام هم که شده بلایی سر تد بیاورم اما وقتی به جوانب کارم فکر کردم
از انجام این کار منصرف شدم
همیشه این احساس که میتوانم در یک چشم بهم زدن یک نفر را کله پا کنم آزارم میداد
بعضی این فکر مثل خوره به جانم میافتاد فکرهای عبث و بیهوده ای که هیچ وقت به واقعیت عینی تبدیل نمی شدند
زمانی را به یاد دارم که تا مرز جنون از دست تد عصبانی بودم و میخواستم به هر نحو ممکن بلایی سر او بیاورم
ولی در آخرین لحظه با مانعی برخورد میکردم مانعی که مانند دیواری نامرئی بین ما کشیده شده
با این وجود همه این ها چیزی جز ساخته ذهن من نبودند تصوراتی که همه ناشی از تنهایی من بودند
اما مدتی طول نکشید که خودم را در دنیایی دیدم که هیچ شناختی از آن نداشتم
دنیایی که در آن من و عدهای دیگر به دلایل پوچ و واهی منفور دیگران بودیم
دنیایی سراسر شگفتی و مملو از اتفاقات عجیب و غریب که حتی در رویاهایم آن را نمیدیدم
دنیایی که در آن من صاحب قدرت بودم قدرتی که تصور آن برای هر کسی
ممکن نبود
از موضوع پرت شدم ، داشتم از روز تولدم میگفتم یعنی سال ۱۸۵۲ میلادی
«سال ۱۸۵۲ میلادی، دهکده ای سرسبز در قلب انگلستان »
- آلفرد زود باش الان میان
- مامان این چیه که دادی ، اینجاش را ببین ...
درحالیکه یکی از انگشتانم را از داخل سوراخ لباس بیرون آورده بودم فریاد زدم :
- مامان اینکه پارست چه این دیگه بدرد نمیخوره
درحالیکه به لباس پوسیده ای که در دستانم قرار داشت نگاه میکردم با دلخوری گفتم :
- آخه من نمیفهمم بین این همه لباس ، چرا من باید این لباس کهنه را بپوشم؟
مادرم به خاطر کاری که با تد کرده بودم من را تنبیه کرد که من را تا آستانه جنون برد مادرم طوری در کتابخانه را قفل کرده بود که با هیچ کدام از ترفند هایی که بلد بودم نتوانستم در را باز کنم
به یاد دارم که برای مدتی مریض شدم و حتی پس از بهبودی هم تا مدت ها با مادرم حرف نزدم هرچند مادرم را از هرچیز در دنیا بیشتر دوست داشتم
مادرم زیبا ترین زن دنیا بود
هرچند همیشه لباسی یک دست سیاه میپوشید
لباسی که ازش متنفر بودم مادرم لباس های رنگارنگ و زیبای ،زیادی داشت که سال ها به آن ها دست نزده و نپوشیده بود
در چهره مادرم غمی وجود داشت که توانایی وصف آن را نداشتم ،نمیتوانستم این غم و اندوه همیشگی را درک کنم
اکثر اوقات به این فکر میکردم که آیا پدرم لایق چنین عشقی از سوی مادرم بود؟
آیا پدرم هم عاشق راستین مادرم بود؟
هرچند که این ها ذهنیات من بود دوهفته،دوهفته دوری از کتاب ها چیزی نبود که در حد و توان من باشد
به حدی به کتاب ها وابسته شده بودم که نزدیک بود برای انتقام هم که شده بلایی سر تد بیاورم اما وقتی به جوانب کارم فکر کردم
از انجام این کار منصرف شدم
همیشه این احساس که میتوانم در یک چشم بهم زدن یک نفر را کله پا کنم آزارم میداد
بعضی این فکر مثل خوره به جانم میافتاد فکرهای عبث و بیهوده ای که هیچ وقت به واقعیت عینی تبدیل نمی شدند
زمانی را به یاد دارم که تا مرز جنون از دست تد عصبانی بودم و میخواستم به هر نحو ممکن بلایی سر او بیاورم
ولی در آخرین لحظه با مانعی برخورد میکردم مانعی که مانند دیواری نامرئی بین ما کشیده شده
با این وجود همه این ها چیزی جز ساخته ذهن من نبودند تصوراتی که همه ناشی از تنهایی من بودند
اما مدتی طول نکشید که خودم را در دنیایی دیدم که هیچ شناختی از آن نداشتم
دنیایی که در آن من و عدهای دیگر به دلایل پوچ و واهی منفور دیگران بودیم
دنیایی سراسر شگفتی و مملو از اتفاقات عجیب و غریب که حتی در رویاهایم آن را نمیدیدم
دنیایی که در آن من صاحب قدرت بودم قدرتی که تصور آن برای هر کسی
ممکن نبود
از موضوع پرت شدم ، داشتم از روز تولدم میگفتم یعنی سال ۱۸۵۲ میلادی
«سال ۱۸۵۲ میلادی، دهکده ای سرسبز در قلب انگلستان »
- آلفرد زود باش الان میان
- مامان این چیه که دادی ، اینجاش را ببین ...
درحالیکه یکی از انگشتانم را از داخل سوراخ لباس بیرون آورده بودم فریاد زدم :
- مامان اینکه پارست چه این دیگه بدرد نمیخوره
درحالیکه به لباس پوسیده ای که در دستانم قرار داشت نگاه میکردم با دلخوری گفتم :
- آخه من نمیفهمم بین این همه لباس ، چرا من باید این لباس کهنه را بپوشم؟
- ۱.۶k
- ۱۷ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط