سفیر کبیر Grand Ambassador

پارت ۹۱
شکاف به حدی بزرگ شد که یک انسان با راحتی می توانست از آن عبور کند . نیرویی از سوی شکاف احساس می کردم که تا به حال نظیرش را حس نکرده بودم و فکر هم نمی کنم این تجربه برایم تکرارپذیر باشد
در میان نور طلایی رنگ ، سایه ای وجود داشت که حتی دیدن آن هم سبب لرزش دستانم شده بود پاهایم سست شدند از حقیقت آنچه که می دیدم مطمئن نبودم ، می توانستم ببینم ملکه ها چطور دستپاچه شده‌اند این چیزی بود که نیازی نداشتم آن را احساس کنم . نگاهشان را می دیدم که چگونه به آن سایه عظیم که هر لحظه نزدیک و نزدیک تر می شد نگاه می کردند حتی تغییر رنگ استوانه های دیگر هم مانع از آن نمی شد تا چشم از آن سایه بردارم .
ـ اوه ، حتی منم قدرتش رو احساس می کنم ، آلفرد تا زمانی که اون اینجاست من باهات حرف نمی زنم
می خواستم به لباس چیزی بگویم که در میان نور و تاریکی سر انجام سفیر بزرگ را دیدم ، پیرمردی با قدی بلند از میان تاریکی به من نگاه میکرد ، چشمان سیاه و نافذش به من دوخته شده بود به طوری که احساس می کردم
در نگاهش ذوب میشوم او لباسی بلند و سفید پوشیده بود که در میان نور طلایی به زیبایی می درخشید لباس پوشیده از نقوش طلایی رنگ به اشکال عجیب و متفاوتی بود در میان دستانش عصایی سفید ، خمیده و بلند قرار داشت که در بالای آن سر پرنده ای به چشم میخورد برای لحظه ای به ستون پشت سرش نگاه کردم عصا همان پرنده سفید بود و گوهر هایی ارغوانی به جای چشم روی سر پرنده قرار داشتند
چین و چروک های پیشانی اش به صورت کشیده او هیبتی خاص بخشیده بودند و ریش بلندش تا نزدیکی سینه اش امتداد داشت ، البته در مقابل موهای سفیدش که به مراتب بلندتر بودند کوتاه به نظر می‌رسیدند ، می توانستم لبخند روی لبانش را ببینم و احساس ترسم با دیدن لبخند او به سرعت از بین رفت لبخندی که به خاطر دیدن م... نه ، او داشت به ملکه ها و همراهانشان نگاه می کرد ، قدرت عجیب و متفاوتی را در وجود او احساس می کردم. نگاهم به پاهای او افتاد ، او ... او در میان زمین و هوا شناور بود ، حالا می فهمیدم که چرا قد بلند به نظر می‌رسید هنوز هم حرف های لباس را در مورد سن او باور نکرده بودم هفت هزار سال زمان کمی نبود ...
ـ عالیجناب به دنیای مردگان خود آمدید ...
صدای ملکه آرارا بود او به همراه ملکه آرمیتا در مقابل پیرمرد تعظیم کرده بودند و من هنوز در جایگاه خودم نشسته بودم ، میخواستم از جایگاه بیرون برم ، اما پاهایم یاری نمی کردند ، به هر نحوی که بود بلند شدم ، باید از جایگاه بیرون می رفتم ، دوست نداشتم در این برخورد اول این گونه به نظر برسم
به محض اینکه به خارج شدن فکر کردم ، جایگاه غیب شد این غیب شدن ناگهانی باعث شد لحظه ای شوکه شوم و فکر کنم الان روی زمین خواهم افتاد اما وقتی به آرامی روی چمن ها قرار گرفتم ، خیالم راحت شد توجهم به دیگر استوانه ها جلب شد که هر یک شکل و رنگ متفاوتی به خودشون گرفته بودند
روی استوانه سفید ، بوته هایی که بیشتر شبیه پیچک بود را می دیدم که در مقابل شکوه و جلال اژدهایی سرخ و آتشینی که دو شاخ طلایی از دو طرف سرخ بیرون زده بود هیچ به نظر می‌رسیدند