«تو...عاشقمی؟»

اسنو سر تکان می‌دهد. می‌گوید:«آره. معلومه که هستم.»
انگار که واضح است.
واضح نیست. واضح نبوده.
می‌گویم:«هیچوقت نگفتیش.»
«نگفتم؟»
«نه.»
اخم‌ می‌کند. «فکر‌ می‌کردم—منظورم اینه که... من خیلی چیزها برات کشتم.»
می‌خندم. احتمالاً باید هق‌هق دیگری باشد، اما شاید فقط خنده است. «تو چی هستی؟ یه گربهٔ خونگی؟ چون برام یه موش گرفتی باید می‌دونستم چه احساسی داری؟»
گوشهٔ دهانش کش می‌آید. «یک بار برات گاو آوردم، یادته؟ و سال پنجم اون شیمر رو برای تو کشتم.»
«اون رو کنارم کشتی. یه فرقی هست.»
یکی از دست‌هایش را سمت صورتم می‌آورد، سپس تردید می‌کند.
من هم‌ مردد هستم—احساس می‌کنم از هر جهتی پاره شده‌ام—بعد کمی فاصله را نزدیک می‌کنم.
انگشت شست اسنو روی چانه‌ام قرار می‌گیرد، و بندهای انگشتانش را زیر فکم جمع می‌کند. آب دهانش را قورت می‌دهد، و این یک نمایش تمام عیار است. می‌گوید: «هستم. عاشقتم.»
برای یک لحظه چشم‌هایم را می‌بندم‌. انگار سعی می‌کنم‌ کلماتش را در سرم فرو کنم. بعد دوباره چشم‌هایم را باز می‌کنم. «درباره‌‌ی... بقیهٔ چیزها چی؟»
«چیا؟»
«هرچیزی که دیشب گفتی. راجع به جادو.»
«اوه. خب، همه‌شون رو راست گفتم. هنوزم همونو می‌گم.»
سرم را تکان می‌دهم. «فاکینگ هل، اسنو.»
_________________


پ.ن: نمی‌دونم ولی، امروز بی‌دلیل بعد یه مدت این کتاب رو باز کردم و دقیقاً این صفحه جلوم باز شد. اگر دوباره خوندنش رو شروع کردم سرزنشم نکنید.🥲

پ.ن۲: خب بَز لاو... به پسرم حق بده! اون با شمشیرش فکر می‌کنه، با شمشیرش ابراز علاقه می‌کنه و با شمشیرش عاشق می‌شه. چطور متوجه نمی‌شی؟
⁦( ꈍᴗꈍ)⁩


'Any Way The Wind Blows' by 'Rainbow Rowell'