سپیده رشنو
سپیده رشنو
خانم "سپیده رشنو"، نویسنده و شاعر لرستانی، زادهی ۲۹ مهر ماه ۱۳۷۳ خورشیدی، در خرمآباد است.
او در فهرست ۱۰۰ زن تأثیرگذار سال ۲۰۲۳ میلادی، شبکهی جهانی بیبیسی قرار گرفت.
وی دانشجوی مقطع کارشناسی دانشگاه الزهرا در رشتهی نقاشی بود، که اردیبهشت ۱۴۰۲ خورشیدی، از ادامهی تحصیل محروم شد.
وی در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۲ خورشیدی، در اینستاگرام، کتاب شعر منتشر شدهاش را معرفی کرد. این کتاب با عنوان «درخت نام اوست» توسط انتشارات سرزمین اهورایی در سال ۱۴۰۱ منتشر شد. انتشارات سرزمین اهورایی مهر ۱۴۰۲ در اینستاگرام اعلام کرد که کتاب به چاپ هشتم رسیده است.
─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─
◇ نمونهی شعر:
(۱)
[اسب]
ما زنان تیزپا، با ترانههامان
از تمام شهرها، ظلم و بر کنیم
تازیانهها را، از تمام تنها
برکشیم و از جا، زخم و بر کنیم
بر تمام چوبها، پارچههای جور را
شعله میکشیم و ترسو خط زنیم
اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم ما
اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم
کودکانمان را، برکمر بندیم و با
قصهی رهایی، به خواب میبریم
گیسوانمان را، چون سیاهِ شبها
سربلند و زیبا، شانه میکنیم.
بر تمام دارها، با دو پای کوبان
رقص زندگی را، دوره میکنیم.
اسب و سرکشیم ما، اسب و سر کشیم ما
اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم.
(۲)
[زنی بخار شد]
بر پوستِ خورشید نسوخته بود آن دست
چُنان که از لمسِ تنش
بیچارگانِ سرانگشت نمیدانستند
در آبیِ آن رگهای گرم
خونِ هزار تابستان است
آغوشِ تَر بر او گذشت
مانده استخوانها بر سفیدِ خاک،
بر ملحفههای سرد
خبر پیچیده در شهر
زنی بخار شد، زنی
سرانگشتانه بخار شد
(۳)
دهانِ گمشده بر پوست
زنی بود.
بر تنش،
بنفشههای کبود میکاشت
بر آن تن، که وطن بود.
خانم "سپیده رشنو"، نویسنده و شاعر لرستانی، زادهی ۲۹ مهر ماه ۱۳۷۳ خورشیدی، در خرمآباد است.
او در فهرست ۱۰۰ زن تأثیرگذار سال ۲۰۲۳ میلادی، شبکهی جهانی بیبیسی قرار گرفت.
وی دانشجوی مقطع کارشناسی دانشگاه الزهرا در رشتهی نقاشی بود، که اردیبهشت ۱۴۰۲ خورشیدی، از ادامهی تحصیل محروم شد.
وی در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۲ خورشیدی، در اینستاگرام، کتاب شعر منتشر شدهاش را معرفی کرد. این کتاب با عنوان «درخت نام اوست» توسط انتشارات سرزمین اهورایی در سال ۱۴۰۱ منتشر شد. انتشارات سرزمین اهورایی مهر ۱۴۰۲ در اینستاگرام اعلام کرد که کتاب به چاپ هشتم رسیده است.
─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─
◇ نمونهی شعر:
(۱)
[اسب]
ما زنان تیزپا، با ترانههامان
از تمام شهرها، ظلم و بر کنیم
تازیانهها را، از تمام تنها
برکشیم و از جا، زخم و بر کنیم
بر تمام چوبها، پارچههای جور را
شعله میکشیم و ترسو خط زنیم
اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم ما
اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم
کودکانمان را، برکمر بندیم و با
قصهی رهایی، به خواب میبریم
گیسوانمان را، چون سیاهِ شبها
سربلند و زیبا، شانه میکنیم.
بر تمام دارها، با دو پای کوبان
رقص زندگی را، دوره میکنیم.
اسب و سرکشیم ما، اسب و سر کشیم ما
اسب و سرکشیم ما، اسب و سرکشیم.
(۲)
[زنی بخار شد]
بر پوستِ خورشید نسوخته بود آن دست
چُنان که از لمسِ تنش
بیچارگانِ سرانگشت نمیدانستند
در آبیِ آن رگهای گرم
خونِ هزار تابستان است
آغوشِ تَر بر او گذشت
مانده استخوانها بر سفیدِ خاک،
بر ملحفههای سرد
خبر پیچیده در شهر
زنی بخار شد، زنی
سرانگشتانه بخار شد
(۳)
دهانِ گمشده بر پوست
زنی بود.
بر تنش،
بنفشههای کبود میکاشت
بر آن تن، که وطن بود.
- ۹۲۶
- ۲۱ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط