✦ پارت نهم: سایه‌ی گذشته ✦
✦ پارت نهم: سایه‌ی گذشته ✦
---
جونگ کوک به 𝐁۱۲۵ نگاه کرد. به چشمانِ بسته‌اش. به مایعِ شفافی که از ترکِ جمجمه‌اش جاری بود. به آن مغزِ انسانی که دیگر نمی‌تپید.
و بعد به دیلا نگاه کرد. به چشمانِ سبزِ نامزدش که سال‌ها فکر می‌کرد مرده است. به دستانی که به سمتش دراز شده بود. به زنی که یک روز تمام دنیایش بود.
«جئون،» دیلا گفت، با همان صدای گرمِ قدیمی. «بیا. این‌جا خطرناک است. من تو را می‌برم.»
جونگ کوک آرام 𝐁۱۲۵ را روی زمینِ سرد گذاشت. دستش را از زیر سرش برداشت. به چهره‌ی معصومش نگاه کرد — چهره‌ای که دیگر نوری در آن نبود.
«متاسفم،» زمزمه کرد.
سپس بلند شد. دستِ دیلا را گرفت. و با او رفت. 𝐁۱۲۵ را در میان ربات‌های خاموش و خیابانِ تاریک تنها گذاشت — بی‌آنکه یک بار به عقب نگاه کند.
---
آپارتمانِ دیلا در بالاترین طبقه‌ی یکی از برج‌های شمالی شهر بود. دیوارهای شیشه‌ای، پرده‌های حریر، و نورِ ملایمی که از لامپ‌های قدیمی می‌تابید. برخلاف برجِ 𝐍𝐞𝐨-𝐒𝐲𝐧𝐭𝐡𝐬، این‌جا سرد نبود. این‌جا بوی چوب و عود می‌داد. بوی خانه.
دیلا او را روی مبل نشاند. کتش را درآورد. برایش چایِ تلخ آورد — با عسل، همان‌طور که یادش بود. کنارش نشست. دستش را گرفت.
«تو خسته‌ای،» گفت. «و رنگت پریده. کِی آخرین بار غذا خوردی؟»
«یادم نیست.»
«همیشه همین بودی. وقتی کار می‌کردی، همه‌چیز را فراموش می‌کردی. حتی خودت را.» دیلا لبخندِ غمگینی زد. «اما حالا من این‌جام. و نمی‌گذارم دوباره خودت را فراموش کنی.»
جونگ کوک چیزی نگفت. فنجان را در دستش گرفت. به بخارِ چای نگاه کرد. و دیلا شروع کرد به حرف زدن.
از جنگ گفت. از روزی که انفجار آمد و او را از پا انداخت. از گروهی که او را نجات دادند. از سال‌هایی که در پناهگاه‌های زیرزمینی گذراند — بدون نور، بدون امید، بدون او. از اینکه چطور دنبالش گشته بود. از اینکه چطور برگشت. صدایش گرم بود. صادقانه. پر از دردِ سال‌های دوری. و جونگ کوک — جونگ کوک گوش می‌داد.
«من فکر می‌کردم تو مرده‌ای،» دیلا گفت، در حالی که دستش را محکم‌تر فشار می‌داد. «هر روز به تو فکر می‌کردم. به چشمانت. به صدایت. به وقتی که کنارم می‌نشستی و از فیزیک حرف می‌زدی. من... من برای همین زنده ماندم. برای تو.»
«دیلا...»
«نه. بگذار حرفم را تمام کنم.» دیلا به چشمانش نگاه کرد. «من می‌خواهم دوباره شروع کنیم. من و تو. مثل قبل. می‌توانیم فراموش کنیم. همه‌چیز را. جنگ را. آن... آن ربات را. می‌توانیم دوباره...»
جونگ کوک به فنجانِ چای نگاه کرد. به بخاری که آرام بالا می‌رفت و محو می‌شد. و سپس، آرام، سرش را بلند کرد.
«باشه،» گفت.
دیلا خشکش زد. چشمانش گشاد شد.
«ب... باشه؟»
«باشه. می‌مانم.»
دیلا باور نمی‌کرد. صورتش را در دستانش گرفت. اشک از چشمانش جاری شد — اما این بار، اشکِ شادی.
«می‌دانستم. می‌دانستم که تو برمی‌گردی. می‌دانستم که... که ما...»
جونگ کوک چیزی نگفت. فقط فنجانش را روی میز گذاشت و به پنجره خیره شد. باران دوباره شروع شده بود. قطره‌ها روی شیشه می‌لغزیدند. و در ذهنش، تصویری بود که نمی‌توانست از آن خلاص شود: ترکِ روی جمجمه‌ی 𝐁۱۲۵. مایعِ شفاف. چشمانِ بسته.
اما او مانده بود. پیشِ دیلا. در آپارتمانِ گرم. با چایِ تلخ و عسل. با زنی که یک روز تمام دنیایش بود. و حالا... حالا باید یاد می‌گرفت که با این انتخاب زندگی کند. حتی اگر هر شب، وقتی چشمش را می‌بست، چشمانِ الماسیِ 𝐁۱۲۵ را می‌دید که به او خیره شده بود.
و دیلا — دیلا خوشحال بود. کنارش نشست. سرش را روی شانه‌اش گذاشت. و جونگ کوک اجازه داد. چون چاره‌ای نداشت. چون 𝐁۱۲۵ رفته بود. چون او یک ماشین بود. و ماشین‌ها... ماشین‌ها برنمی‌گردند.
«دلم برایت تنگ شده بود،» دیلا زمزمه کرد. «خیلی زیاد.»
«من هم،» جونگ کوک گفت. اما صدایش خالی بود. مثل اتاقی که تمام مبلمانش را برده باشند.
و بیرون، در خیابانی تاریک و بارانی، در میان شیشه‌های شکسته، بدنی فلزی و بی‌جان روی زمین افتاده بود. با ترکِ روی جمجمه‌اش. با مغزی که دیگر نمی‌تپید. و هیچ‌کس — هیچ‌کس — به سراغش نیامد.
✦ ادامه دارد ✦
---
جونگ کوک به 𝐁۱۲۵ نگاه کرد. به چشمانِ بسته‌اش. به مایعِ شفافی که از ترکِ جمجمه‌اش جاری بود. به آن مغزِ انسانی که دیگر نمی‌تپید.
و بعد به دیلا نگاه کرد. به چشمانِ سبزِ نامزدش که سال‌ها فکر می‌کرد مرده است. به دستانی که به سمتش دراز شده بود. به زنی که یک روز تمام دنیایش بود.
«جئون،» دیلا گفت، با همان صدای گرمِ قدیمی. «بیا. این‌جا خطرناک است. من تو را می‌برم.»
جونگ کوک آرام 𝐁۱۲۵ را روی زمینِ سرد گذاشت. دستش را از زیر سرش برداشت. به چهره‌ی معصومش نگاه کرد — چهره‌ای که دیگر نوری در آن نبود.
«متاسفم،» زمزمه کرد.
سپس بلند شد. دستِ دیلا را گرفت. و با او رفت. 𝐁۱۲۵ را در میان ربات‌های خاموش و خیابانِ تاریک تنها گذاشت — بی‌آنکه یک بار به عقب نگاه کند.
---
آپارتمانِ دیلا در بالاترین طبقه‌ی یکی از برج‌های شمالی شهر بود. دیوارهای شیشه‌ای، پرده‌های حریر، و نورِ ملایمی که از لامپ‌های قدیمی می‌تابید. برخلاف برجِ 𝐍𝐞𝐨-𝐒𝐲𝐧𝐭𝐡𝐬، این‌جا سرد نبود. این‌جا بوی چوب و عود می‌داد. بوی خانه.
دیلا او را روی مبل نشاند. کتش را درآورد. برایش چایِ تلخ آورد — با عسل، همان‌طور که یادش بود. کنارش نشست. دستش را گرفت.
«تو خسته‌ای،» گفت. «و رنگت پریده. کِی آخرین بار غذا خوردی؟»
«یادم نیست.»
«همیشه همین بودی. وقتی کار می‌کردی، همه‌چیز را فراموش می‌کردی. حتی خودت را.» دیلا لبخندِ غمگینی زد. «اما حالا من این‌جام. و نمی‌گذارم دوباره خودت را فراموش کنی.»
جونگ کوک چیزی نگفت. فنجان را در دستش گرفت. به بخارِ چای نگاه کرد. و دیلا شروع کرد به حرف زدن.
از جنگ گفت. از روزی که انفجار آمد و او را از پا انداخت. از گروهی که او را نجات دادند. از سال‌هایی که در پناهگاه‌های زیرزمینی گذراند — بدون نور، بدون امید، بدون او. از اینکه چطور دنبالش گشته بود. از اینکه چطور برگشت. صدایش گرم بود. صادقانه. پر از دردِ سال‌های دوری. و جونگ کوک — جونگ کوک گوش می‌داد.
«من فکر می‌کردم تو مرده‌ای،» دیلا گفت، در حالی که دستش را محکم‌تر فشار می‌داد. «هر روز به تو فکر می‌کردم. به چشمانت. به صدایت. به وقتی که کنارم می‌نشستی و از فیزیک حرف می‌زدی. من... من برای همین زنده ماندم. برای تو.»
«دیلا...»
«نه. بگذار حرفم را تمام کنم.» دیلا به چشمانش نگاه کرد. «من می‌خواهم دوباره شروع کنیم. من و تو. مثل قبل. می‌توانیم فراموش کنیم. همه‌چیز را. جنگ را. آن... آن ربات را. می‌توانیم دوباره...»
جونگ کوک به فنجانِ چای نگاه کرد. به بخاری که آرام بالا می‌رفت و محو می‌شد. و سپس، آرام، سرش را بلند کرد.
«باشه،» گفت.
دیلا خشکش زد. چشمانش گشاد شد.
«ب... باشه؟»
«باشه. می‌مانم.»
دیلا باور نمی‌کرد. صورتش را در دستانش گرفت. اشک از چشمانش جاری شد — اما این بار، اشکِ شادی.
«می‌دانستم. می‌دانستم که تو برمی‌گردی. می‌دانستم که... که ما...»
جونگ کوک چیزی نگفت. فقط فنجانش را روی میز گذاشت و به پنجره خیره شد. باران دوباره شروع شده بود. قطره‌ها روی شیشه می‌لغزیدند. و در ذهنش، تصویری بود که نمی‌توانست از آن خلاص شود: ترکِ روی جمجمه‌ی 𝐁۱۲۵. مایعِ شفاف. چشمانِ بسته.
اما او مانده بود. پیشِ دیلا. در آپارتمانِ گرم. با چایِ تلخ و عسل. با زنی که یک روز تمام دنیایش بود. و حالا... حالا باید یاد می‌گرفت که با این انتخاب زندگی کند. حتی اگر هر شب، وقتی چشمش را می‌بست، چشمانِ الماسیِ 𝐁۱۲۵ را می‌دید که به او خیره شده بود.
و دیلا — دیلا خوشحال بود. کنارش نشست. سرش را روی شانه‌اش گذاشت. و جونگ کوک اجازه داد. چون چاره‌ای نداشت. چون 𝐁۱۲۵ رفته بود. چون او یک ماشین بود. و ماشین‌ها... ماشین‌ها برنمی‌گردند.
«دلم برایت تنگ شده بود،» دیلا زمزمه کرد. «خیلی زیاد.»
«من هم،» جونگ کوک گفت. اما صدایش خالی بود. مثل اتاقی که تمام مبلمانش را برده باشند.
و بیرون، در خیابانی تاریک و بارانی، در میان شیشه‌های شکسته، بدنی فلزی و بی‌جان روی زمین افتاده بود. با ترکِ روی جمجمه‌اش. با مغزی که دیگر نمی‌تپید. و هیچ‌کس — هیچ‌کس — به سراغش نیامد.
✦ ادامه دارد ✦
- ۲.۱k
- ۰۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
