- شب فراموشی.

- شب فراموشی.

مهِ غلیظِ پاییزی شیشه‌های ارغوانیِ عمارت رو تار کرده بود و بوی نمِ بارون و عطرِ سنگینِ شمع‌های مومی توی هوا موج می‌زد.
من، شاهزاده‌ی این سرزمین، روی صندلیِ سلطنتی نشسته بودم و خیره مانده بودم به پسری که روی سن می‌خواند؛ چان. خواننده‌ای از پایین‌ترین طبقه‌ی اجتماع، با صدایی که انگار از اعماقِ یک تراژدیِ کهنه بیرون می‌آمد.
با تمامِ وجودش می‌خواند و وقتی نگاهش برای لحظه‌ای ناخودآگاه در نگاه من گره خورد، طوفانی از تمنای ممنوعه را توی نگاهش دیدم.
اما فاصله‌ی طبقاتیِ ما مثل دیواری سنگی بود؛ او یک خواننده‌ی ساده‌ی دربار بود و من، شاهزاده‌ای که حقِ نگاه کردن به او را هم نداشت.
با تمام شدنِ آهنگ‌اش، چان سریع از نظرها پنهان شد. من هم برای فرار از سنگینیِ نگاهِ مهمانان، ماسکِ قرمزم را روی صورتم فیکس کردم و به سمت راهروهای خلوت و سردِ عمارت قدم برداشتم.
در نیمه‌تاریکیِ راهرو، سایه‌ای سنگین مانعِ حرکتم شد. پسری با ماسکِ مشکیِ مخملی که با سنگ‌های ریزِ درخشانی تزیین شده بود، جلویم ایستاد.
من چه می‌دانستم او همان پسری است که دقایقی پیش روی سن برایم خوانده؟
ماسکِ سیاه تمام صورتش را پوشانده بود، اما ارتعاشِ نفس‌ها و شانه‌هایش از استرس می‌لرزید.
چند لحظه در سکوتِ سنگینِ راهرو به هم خیره شدیم تا اینکه با صدایی دورگه، آرام و شمرده لب زد:
- «شاهزاده... افتخارِ یک رقص رو به من می‌دید؟»
لحن‌اش ترکیبی از التماس و بی‌محابایی بود. بدون اینکه هویتش را بدانم، حسِ عجیبی وادارم کرد دستم را جلو ببرم.
او دستِ سردم را میان انگشتانش گرفت و به سمت سالنِ نیمه‌تاریک هدایت کرد. طنینِ ملایمِ ویولن‌ها از دور به گوش می‌رسید. در میانِ سایه‌های رقصنده، دستش روی باریک‌ترین نقطه‌ی کمرم نشست.
آنقدر نزدیک یکدیگر بودیم که می‌توانستم عطر تلخِ چوب و تنباکویی که به تنش زده بود را استنشاق کنم.
با هر چرخشی که می‌خوردیم، ضربانِ قلبِ خودم زیر ماسکِ قرمز تسریع می‌شد؛ انگار این لمسِ ناآشنا، در عینِ غریبه بودن، ترسی شیرین و عجیب به جانم می‌انداخت.
با هر قدمِ رقص، فاصله‌مان کمتر شد تا اینکه بدون اینکه کلمه‌ی دیگری رد و بدل شود، دستم را کشید و به سرعت واردِ اتاقی در انتهای راهرو کرد. در با صدای آهسته‌ای پشت سرمان بسته شد.
تنشِ اتاق تاریک، نفس‌گیر بود. پیش از آنکه حتی فرصت کنم بپرسم کیست، دستش را پشت گردنم گذاشت و لب‌هایش بی‌محابا روی لب‌هایم نشست.
بوسه‌ای داغ، عمیق و پر از بغض و تمنا... طعمِ گسِ لب‌هایش با سکوتِ سنگینِ اتاق درهم آمیخت.
تنِ خسته‌ام در برابرِ این هجومِ ناخواسته تسلیم شد، انگار سال‌ها بود که تشنه‌ی همین لمسِ ممنوعه بودم.
من در آن لحظه فقط غرقِ طعمِ گسِ آن بوسه و حرارتِ آغوشش بودم، غافل از اینکه پشتِ آن ماسکِ سیاه، قلبی برایم می‌تپید که دنیا اجازه نمی‌داد روزی به من برسد.
نفس‌هامان در تاریکیِ خفه‌کننده‌ی اتاق به شماره افتاده بود.
انگشتانش هنوز روی گردنم لرزشِ خفیفی داشت، انگار خودش هم باور نمی‌کرد جرات کرده چنین کاری بکند.
دستم را آرام بالا بردم تا لبه‌ی ماسکِ سیاهش را بگیرم و این صورتِ ناشناخته را آشکار کنم—حسی مبهم از ترس و کنجکاوی توی وجودم بود—اما پیش از آنکه نوکِ انگشتانم به مخملِ ماسک برسد، مچِ دستم را میان انگشتانِ سردش گرفت و پایین آورد.
نگاهش در تاریکی، از پشتِ شکافِ ماسک، مثل دو ستاره‌ی لرزان می‌درخشید.
با صدایی که از شدتِ بغض و تنش می‌لرزید، در گوشم نجوا کرد:
- « بیا همین‌جا تمومش کنیم، شاهزاده... اجازه نده دیدنِ حقیقت، حسی که الان تجربه کردیم رو خراب کنه.»
و پیش از آنکه فرصت کنم کلمه‌ای بپرسم، درِ اتاق با صدای جیرجیرِ آرامی باز شد و او در میانِ سایه‌های راهروی مه‌گرفته ناپدید شد.
وقتی به خودم آمدم و چراغِ دستی را برداشتم، از او هیچ نشانی نمانده بود؛ جز بوی تلخِ چوب و تنباکو که هنوز روی لباس‌هایم جا مانده بود و قلبی که حالا دیگر آرام نمی‌گرفت...