پارت پنج
«بهت قول میدم، آت.» ادامه داد و پیشانیاش را به پیشانیِ من چسباند. «هیچ کس، هیچ وقت، بهت دست نمیزنه. هرکی حتی یه نگاهِ کج بهت بندازه، وجودش رو از زمین محو میکنم. تو دیگه نگران هیچی نباش.»
دستم را بدونِ اجازه روی سینهاش گذاشتم. قلبش را زیرِ کفِ دستم حس کردم. آن قلبِ سنگی که همه ازش میترسیدند، الان زیرِ دستانِ من، مثلِ یک پرندهی وحشی میتپید.
«دایی جونگکوک...این اشتباهه..من و تو..قرار نیست که ....» زمزمه کردم ولی با نگاه ترسناک حرفم رو خوردم. «چرا انقدر از من محافظت میکنی؟ ما که هیچوقت همدیگه رو ندیده بودیم.»
لبخندِ سرد و تلخی روی لبانش نشست. انگار که قرار بود رازی را که سالها پنهان کرده، برای اولین بار برملا کند.
«چون تو یادِ کسی میافتی که... سالها پیش، نتونستم ازش محافظت کنم.» نفسِ عمیقی کشید. «مادرِ من... خواهرِ بزرگِ مادرت. وقتی بچه بودم، اون تنها کسی بود که دوستم داشت. تا اینکه یک شب... رقبا اونو دزدیدن. من نتونستم نجاتش بدم.»
اشک در گوشهی چشمِ خشکش جمع شد، اما اجازه نداد جاری شود.
«وقتی تو رو دیدم، با اون چشمهایِ گرد و ترسیدهات، با اون موهایِ پریشان... دیدم که دوباره فرصت دارم. این بار، هیچکس رو از دست نمیدم. این بار، به قیمتِ جونِ خودم، ازت محافظت میکنم.»
دیگر نتوانستم جلویِ اشکهایم را بگیرم. او را در آغوش گرفتم، محکم، آنقدر محکم که انگار میخواستم تمامِ زخمهایِ کهنهاش را با گرمایِ بدنِ خودم التیام بدهم.
«من نمیمیرم، دایی.» در گوشش زمزمه کردم. «من همینجام. کنارِ تو.»
دستهایش محکمتر دورِ کمرم حلقه شد. آنقدر محکم که درد گرفت، اما من شکایت نکردم. این درد، یادآورِ این بود که برای اولین بار در زندگیام، کسی هست که به قیمتِ هرچیزی، حاضر است از من دفاع کند.
«آت..» صدایش را در موهایِ من دفن کرد. «هیچوقت از من دور نشو. نمیتونم بدونِ تو نفس بکشم. یعنی همون لحظهای که بری، من میمیرم.»
و در آن شبِ سردِ مهتابی، در آغوشِ خطرناکترین مردِ شهر، من آرامترین خوابِ عمرم را خوابیدم.
چون میدانستم که این مرد، هرچند دیوانه و مالکگرا و ترسناک است، اما قلبش برایِ من، یک قلعهی امن بود.
دستم را بدونِ اجازه روی سینهاش گذاشتم. قلبش را زیرِ کفِ دستم حس کردم. آن قلبِ سنگی که همه ازش میترسیدند، الان زیرِ دستانِ من، مثلِ یک پرندهی وحشی میتپید.
«دایی جونگکوک...این اشتباهه..من و تو..قرار نیست که ....» زمزمه کردم ولی با نگاه ترسناک حرفم رو خوردم. «چرا انقدر از من محافظت میکنی؟ ما که هیچوقت همدیگه رو ندیده بودیم.»
لبخندِ سرد و تلخی روی لبانش نشست. انگار که قرار بود رازی را که سالها پنهان کرده، برای اولین بار برملا کند.
«چون تو یادِ کسی میافتی که... سالها پیش، نتونستم ازش محافظت کنم.» نفسِ عمیقی کشید. «مادرِ من... خواهرِ بزرگِ مادرت. وقتی بچه بودم، اون تنها کسی بود که دوستم داشت. تا اینکه یک شب... رقبا اونو دزدیدن. من نتونستم نجاتش بدم.»
اشک در گوشهی چشمِ خشکش جمع شد، اما اجازه نداد جاری شود.
«وقتی تو رو دیدم، با اون چشمهایِ گرد و ترسیدهات، با اون موهایِ پریشان... دیدم که دوباره فرصت دارم. این بار، هیچکس رو از دست نمیدم. این بار، به قیمتِ جونِ خودم، ازت محافظت میکنم.»
دیگر نتوانستم جلویِ اشکهایم را بگیرم. او را در آغوش گرفتم، محکم، آنقدر محکم که انگار میخواستم تمامِ زخمهایِ کهنهاش را با گرمایِ بدنِ خودم التیام بدهم.
«من نمیمیرم، دایی.» در گوشش زمزمه کردم. «من همینجام. کنارِ تو.»
دستهایش محکمتر دورِ کمرم حلقه شد. آنقدر محکم که درد گرفت، اما من شکایت نکردم. این درد، یادآورِ این بود که برای اولین بار در زندگیام، کسی هست که به قیمتِ هرچیزی، حاضر است از من دفاع کند.
«آت..» صدایش را در موهایِ من دفن کرد. «هیچوقت از من دور نشو. نمیتونم بدونِ تو نفس بکشم. یعنی همون لحظهای که بری، من میمیرم.»
و در آن شبِ سردِ مهتابی، در آغوشِ خطرناکترین مردِ شهر، من آرامترین خوابِ عمرم را خوابیدم.
چون میدانستم که این مرد، هرچند دیوانه و مالکگرا و ترسناک است، اما قلبش برایِ من، یک قلعهی امن بود.
- ۸.۳k
- ۲۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط