قسمت 6 🌹 رمان: سایهی خونین و گلِ وحشی
قسمت 6 🌹 رمان: سایهی خونین و گلِ وحشی
تهیونگ با صدای آرام اما پر از تنش گفت: «اینجا دنیای انسانیت نیست، “ات”. اینجا دنیای گرگهاست. جک اگه دستش بهت میرسید، الان زنده نبودی. فکر کردی من ازت دفاع کردم؟ من فقط اجازه نمیدم کسی توی قلمرو من، نظم رو به هم بزنه.»
«ات» چشماش رو ریز کرد و دل رو زد به دریا: «پس چرا اینقدر حرص میخوری؟ اگه برات مهم نیست، بذار هر بلایی سرم بیاد!»
تهیونگ دستش رو آورد بالا و لبهی موهای «ات» رو از روی صورتش کنار زد. لمسِ انگشتهای سردش روی پوستِ «ات» مثل جریانِ برق بود. تهیونگ با پوزخندی تلخ تو گوشش زمزمه کرد:
«چون… از این که یکیشون پیدا شده که توی چشمام نگاه میکنه و نمیترسه، خوشم میاد. اما حواست باشه… بازی با من، بازی با آتیشه.»
قبل از اینکه «ات» بتونه کلمهای جواب بده، یکی از بادیگاردها با عجله پرید توی اتاق: «قربان… خبر رسید. رقیبهامون توی بندر دارن به محموله حمله میکنن. باید خودتون برید.»
چشمهای تهیونگ تو یک ثانیه تبدیل به دو تیکه یخِ سیاه شد. بدون اینکه حتی یک نگاهِ دیگه به «ات» بندازه، کتش رو از روی صندلی ور داشت و با قدمهای بلند از اتاق بیرون زد.
«ات» تو اون سکوتِ سنگین، دستش رو گذاشت روی سینهاش. قلبش داشت از جا کنده میشد. تهیونگ رفته بود، اما بوی عطرِ تلخش هنوز توی اتاق مونده بود… و «ات» خوب میدونست این تازه اولِ راهه.
تهیونگ با صدای آرام اما پر از تنش گفت: «اینجا دنیای انسانیت نیست، “ات”. اینجا دنیای گرگهاست. جک اگه دستش بهت میرسید، الان زنده نبودی. فکر کردی من ازت دفاع کردم؟ من فقط اجازه نمیدم کسی توی قلمرو من، نظم رو به هم بزنه.»
«ات» چشماش رو ریز کرد و دل رو زد به دریا: «پس چرا اینقدر حرص میخوری؟ اگه برات مهم نیست، بذار هر بلایی سرم بیاد!»
تهیونگ دستش رو آورد بالا و لبهی موهای «ات» رو از روی صورتش کنار زد. لمسِ انگشتهای سردش روی پوستِ «ات» مثل جریانِ برق بود. تهیونگ با پوزخندی تلخ تو گوشش زمزمه کرد:
«چون… از این که یکیشون پیدا شده که توی چشمام نگاه میکنه و نمیترسه، خوشم میاد. اما حواست باشه… بازی با من، بازی با آتیشه.»
قبل از اینکه «ات» بتونه کلمهای جواب بده، یکی از بادیگاردها با عجله پرید توی اتاق: «قربان… خبر رسید. رقیبهامون توی بندر دارن به محموله حمله میکنن. باید خودتون برید.»
چشمهای تهیونگ تو یک ثانیه تبدیل به دو تیکه یخِ سیاه شد. بدون اینکه حتی یک نگاهِ دیگه به «ات» بندازه، کتش رو از روی صندلی ور داشت و با قدمهای بلند از اتاق بیرون زد.
«ات» تو اون سکوتِ سنگین، دستش رو گذاشت روی سینهاش. قلبش داشت از جا کنده میشد. تهیونگ رفته بود، اما بوی عطرِ تلخش هنوز توی اتاق مونده بود… و «ات» خوب میدونست این تازه اولِ راهه.
- ۹۱
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط