نجوای سایه ها
🩸 فصل چهارم – «گوشت، وقتی سرد میشه، حرف میزنه»
دفتر چرمی – صفحه ۵۷
تاریخ: نامشخص
زمان ثبت: درست بعد از مرگ شماره ۴۵
مونولوگ:
«همیشه میگن جسد بعد مرگ صدا نداره.
اما من شنیدم… نه با گوش، با پوست دستام.
وقتی چاقو رو از بین دندهها بیرون کشیدم،
گوشتش زمزمه کرد: "تو آخرینی که لمسَم میکنی."
و چقدر این جمله قشنگ بود...»
دیگه از کلت خوشم نمیاد.
سرد بود. بیاحساس.
با گلوله، یه لحظهست. یه خشخش بیمعنا.
ولی با چاقو...
آهسته فرو میره.
مثل اینکه خودِ قربانی رو مجبور میکنی مرگ رو حس کنه... نه فقط اتفاق بیفته.
امشب یکی دیگه رو آوردم.
پیر نبود. جوون بود، اما با یه چهرهی شکسته.
کسی که هزار بار قبل از من مرده بود… اما نه درست.
من مرگ رو تمیز دوست ندارم.
آشفته میخوامش. پخش و پلا.
تو وان خون، با بخار نفس و پوستِ بریده شده.
لباسامو درآوردم، نشستم توی خونش.
داغ بود… مثل آغوش یه موجود زنده که میدونه پایانش رسیده.
«چرا آدما از خون میترسن؟
مگه همین نبود که وقتی به دنیا اومدن، توش غلت میزدن؟
من فقط کمکشون میکنم برگردن به اصلشون.»
صدای جیغی نبود.
چون تارهای صوتیشو قبلش بریده بودم.
فقط صدای خودش توی سرش بود.
و من، درست پشتش، نفس میکشیدم.
---
📖 پرونده چهارم
قربانی: نامعلوم
سن: حدود ۲۷
گناه: قاچاق انسان / تجاوز
مرگ: سلاخی کامل، غرق در وان خون
مدت زندهماندن پس از شروع شکنجه: ۳ ساعت و ۴۷ دقیقه
آخرین حرکت: نگاه مستقیم به آینه روبهرو… و اشک
---
🕯️ مونولوگ پایانی فصل:
«آدما نمیمیرن وقتی که قلبشون وایمیسته…
میمیرن وقتی که میفهمن هیچ راه برگشتی نیست.
و من... فقط اون لحظه رو براشون میسازم.
اسمم مهم نیست.
چیزی که ساختنش مهمه… وحشتیه که باهاش از خواب میپرن.»
دفتر چرمی – صفحه ۵۷
تاریخ: نامشخص
زمان ثبت: درست بعد از مرگ شماره ۴۵
مونولوگ:
«همیشه میگن جسد بعد مرگ صدا نداره.
اما من شنیدم… نه با گوش، با پوست دستام.
وقتی چاقو رو از بین دندهها بیرون کشیدم،
گوشتش زمزمه کرد: "تو آخرینی که لمسَم میکنی."
و چقدر این جمله قشنگ بود...»
دیگه از کلت خوشم نمیاد.
سرد بود. بیاحساس.
با گلوله، یه لحظهست. یه خشخش بیمعنا.
ولی با چاقو...
آهسته فرو میره.
مثل اینکه خودِ قربانی رو مجبور میکنی مرگ رو حس کنه... نه فقط اتفاق بیفته.
امشب یکی دیگه رو آوردم.
پیر نبود. جوون بود، اما با یه چهرهی شکسته.
کسی که هزار بار قبل از من مرده بود… اما نه درست.
من مرگ رو تمیز دوست ندارم.
آشفته میخوامش. پخش و پلا.
تو وان خون، با بخار نفس و پوستِ بریده شده.
لباسامو درآوردم، نشستم توی خونش.
داغ بود… مثل آغوش یه موجود زنده که میدونه پایانش رسیده.
«چرا آدما از خون میترسن؟
مگه همین نبود که وقتی به دنیا اومدن، توش غلت میزدن؟
من فقط کمکشون میکنم برگردن به اصلشون.»
صدای جیغی نبود.
چون تارهای صوتیشو قبلش بریده بودم.
فقط صدای خودش توی سرش بود.
و من، درست پشتش، نفس میکشیدم.
---
📖 پرونده چهارم
قربانی: نامعلوم
سن: حدود ۲۷
گناه: قاچاق انسان / تجاوز
مرگ: سلاخی کامل، غرق در وان خون
مدت زندهماندن پس از شروع شکنجه: ۳ ساعت و ۴۷ دقیقه
آخرین حرکت: نگاه مستقیم به آینه روبهرو… و اشک
---
🕯️ مونولوگ پایانی فصل:
«آدما نمیمیرن وقتی که قلبشون وایمیسته…
میمیرن وقتی که میفهمن هیچ راه برگشتی نیست.
و من... فقط اون لحظه رو براشون میسازم.
اسمم مهم نیست.
چیزی که ساختنش مهمه… وحشتیه که باهاش از خواب میپرن.»
- ۲.۱k
- ۲۷ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط