چیزی که ازم دزدیدی ...

#جونگین
#استری_کیدز

نور ماه آرام بر زمین سرد نقش میبست و از تاروپود پرده سفید عبور می‌کرد .
باد خودش را تاب میداد و و بوی خاک در هوا جریان پیدا میکرد .
گل سرد در دل پوتین های کهنه مردان خزیده بود ، پوتین هایی که در دل جبهه ، جایی در زیر آسمان خاکستری رنگ شهر گم‌ بودند .
سربازان مجروح در خوابی عمیق بودند جایی که می‌توانست به آرامشی کوتاه هرچند با درد دست یابند .
عکس های سفید و سیاه خانواده تنها چیزی بود که بوی زندگی میداد .
لبخند هایی که انگار به زمان تعلق نداشتند .
رادیو کوچک اجازه شکافتن سکوت را به خود نمیداد حتی دیگر خش خش نمیکرد ‌.
زن جوان با روپوشی سفید که اکنون پر بود از رد هایی کمرنگ از خون در کنار پنجره ایستاده بود .
انگشتانش را با ظرافت در کاسه آب فرو میکرد تا پارچه را بردارد .
پرستار هایی مانند او سعی میکردند تا مرهمی بر روی زخم ها بگذارند نه فقط برای جسم بلکه برای روح .
گاهی نامه هایی از خانه برای سربازان می‌خواندند تا لبخندی که مدت ها پنهان بود بر لبان آن ها پیدا شود اما چند بار اشک هایی بر چشمان آن ها حلقه زده بود .
صدای قدم های شخصی سکوت را شکست .
بازتابی از نور ماه به نیمی از چهره مرد چوان میتابید و باعث می‌شد چشمانش در سیاهی شب بیشتر از همیشه بدرخشند .
- سرگرد ...
مرد با چشمانی مملو از احساسی عمیق لب هایش را از هم فاصله داد .
- من اینجام دوشیزه تا چیزی که ازم دزدیدی بهم پس بدی ... قلبم رو ...