چندشاتی جونگکوک(پارت‌آخر)
-
چند لحظه فقط همدیگه رو بغل کرده بودیم.
هیچکدوم حرف نمیزدیم.
اما انگار هزار تا حرف بینمون رد و بدل میشد.
دستم هنوز چنگ زده بود به کت چرمش. نفساش آروم‌تر شده بود… ولی قلبش هنوز تند میزد. مثل مال من.
سرمو آروم از توی گردنش کشیدم بیرون و نگاش کردم.
چشماش دیگه اون برق شیطنت قبل رو نداشت… یه چیز دیگه توش بود. یه جدیتی که میترسوندم… ولی همزمان آرومم میکرد.
+جونگکوک…
اسمشو که گفتم، پلکش یه ذره لرزید. انگار منتظر بود.
دستشو آورد بالا و یه تار مو رو که افتاده بود رو صورتم کنار زد. انگشتاش رو پوستم مکث کرد… اون‌قدر که نفسم بند اومد.
-دیگه نمیزارم ازم جدا شی.
این‌بار لحنش آروم نبود… محکم بود. مطمئن بود.
لبمو گزیدم.
+اگه دوباره مجبورمون کنن چی…؟
اخماش یه لحظه تو هم رفت، بعد پیشونیشو چسبوند به پیشونیم.
-این‌بار من نمیرم. حتی اگه همه چی رو ازم بگیرن.
قلبم تیر کشید.
همون پسری بود که سیزده سال پیش مجبور شد بره…
ولی این یکی فرق داشت. این یکی موندنی بود.
دستمو بردم پشت گردنش. حس کردم نفسش سنگین‌تر شد.
+من دیگه طاقت اون روزو ندارم جونگکوک… اون روزی که رفتی…
چشمام سوخت. اما اشکم نیومد. نمیخواستم این لحظه رو با گریه خراب کنم.
اونم ساکت شد. فقط نگام کرد.
بعد آروم گفت:
-اون روز رفتم چون فکر میکردم مجبورم…
امروز میمونم چون انتخابمه.
یه چیزی توی دلم ریخت پایین.
ترس؟
نه… انگار یه کوه از رو سینم برداشته شد.
انگشتاش آروم از روی گونه‌م رد شد تا زیر چونم. سرمو یه ذره بالا آورد.
قلبم کوبید توی گلوم.
این بار عجله نکرد.
فقط نگام کرد. طولانی. عمیق.
انگار میخواست این تصویر از منو برای همیشه توی ذهنش نگه داره.
+چرا اینجوری نگام میکنی…؟
خیلی آروم لبخند زد.
-چون بالاخره رسیدم بهت.
و بعد…
آروم… خیلی آروم… لباش اومد نزدیک‌تر.
این بوسه فرق داشت.
نه مثل اون بوسه‌ی دیوونه‌وار قبل.
نه از روی ترس اینکه از دستم بده.
این یکی… مطمئن بود.
لباش نرم و آروم روی لبام نشست.
نه فشار… نه عجله…
فقط یه لمس ساده… اما پر از سیزده سال دلتنگی.
چشمام خود به خود بسته شد.
دستام دور گردنش قفل شد.
نفسام قاطی هم شد.
انگار زمان وایستاد.
نه صدای استودیو بود…
نه کمپانی…
نه گذشته…
هیچی.
فقط ما بودیم.
وقتی یه ذره ازم فاصله گرفت، هنوز لباش نزدیک لبام بود. نفسش به صورتم میخورد.
-این‌بار دیگه تموم نمیشه.
لبخند زدم. همون لبخند ریزِ مخصوص خودم.
+این‌بار دیگه نمیزاریم تموم شه.
و دوباره…
این بار خودم فاصله رو کم کردم.
لبامو گذاشتم روی لباش.
از نــوشــتــه هــای دیــانــا.
پــآیــآنـ
چند لحظه فقط همدیگه رو بغل کرده بودیم.
هیچکدوم حرف نمیزدیم.
اما انگار هزار تا حرف بینمون رد و بدل میشد.
دستم هنوز چنگ زده بود به کت چرمش. نفساش آروم‌تر شده بود… ولی قلبش هنوز تند میزد. مثل مال من.
سرمو آروم از توی گردنش کشیدم بیرون و نگاش کردم.
چشماش دیگه اون برق شیطنت قبل رو نداشت… یه چیز دیگه توش بود. یه جدیتی که میترسوندم… ولی همزمان آرومم میکرد.
+جونگکوک…
اسمشو که گفتم، پلکش یه ذره لرزید. انگار منتظر بود.
دستشو آورد بالا و یه تار مو رو که افتاده بود رو صورتم کنار زد. انگشتاش رو پوستم مکث کرد… اون‌قدر که نفسم بند اومد.
-دیگه نمیزارم ازم جدا شی.
این‌بار لحنش آروم نبود… محکم بود. مطمئن بود.
لبمو گزیدم.
+اگه دوباره مجبورمون کنن چی…؟
اخماش یه لحظه تو هم رفت، بعد پیشونیشو چسبوند به پیشونیم.
-این‌بار من نمیرم. حتی اگه همه چی رو ازم بگیرن.
قلبم تیر کشید.
همون پسری بود که سیزده سال پیش مجبور شد بره…
ولی این یکی فرق داشت. این یکی موندنی بود.
دستمو بردم پشت گردنش. حس کردم نفسش سنگین‌تر شد.
+من دیگه طاقت اون روزو ندارم جونگکوک… اون روزی که رفتی…
چشمام سوخت. اما اشکم نیومد. نمیخواستم این لحظه رو با گریه خراب کنم.
اونم ساکت شد. فقط نگام کرد.
بعد آروم گفت:
-اون روز رفتم چون فکر میکردم مجبورم…
امروز میمونم چون انتخابمه.
یه چیزی توی دلم ریخت پایین.
ترس؟
نه… انگار یه کوه از رو سینم برداشته شد.
انگشتاش آروم از روی گونه‌م رد شد تا زیر چونم. سرمو یه ذره بالا آورد.
قلبم کوبید توی گلوم.
این بار عجله نکرد.
فقط نگام کرد. طولانی. عمیق.
انگار میخواست این تصویر از منو برای همیشه توی ذهنش نگه داره.
+چرا اینجوری نگام میکنی…؟
خیلی آروم لبخند زد.
-چون بالاخره رسیدم بهت.
و بعد…
آروم… خیلی آروم… لباش اومد نزدیک‌تر.
این بوسه فرق داشت.
نه مثل اون بوسه‌ی دیوونه‌وار قبل.
نه از روی ترس اینکه از دستم بده.
این یکی… مطمئن بود.
لباش نرم و آروم روی لبام نشست.
نه فشار… نه عجله…
فقط یه لمس ساده… اما پر از سیزده سال دلتنگی.
چشمام خود به خود بسته شد.
دستام دور گردنش قفل شد.
نفسام قاطی هم شد.
انگار زمان وایستاد.
نه صدای استودیو بود…
نه کمپانی…
نه گذشته…
هیچی.
فقط ما بودیم.
وقتی یه ذره ازم فاصله گرفت، هنوز لباش نزدیک لبام بود. نفسش به صورتم میخورد.
-این‌بار دیگه تموم نمیشه.
لبخند زدم. همون لبخند ریزِ مخصوص خودم.
+این‌بار دیگه نمیزاریم تموم شه.
و دوباره…
این بار خودم فاصله رو کم کردم.
لبامو گذاشتم روی لباش.
از نــوشــتــه هــای دیــانــا.
پــآیــآنـ
- ۶۵.۸k
- ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
