پارت هفتم -رقابت-

مهمانی چای دختر بچه های اشراف زاده.
بی شک آخرین مکانی بود که نیکولاس بخواهد آنجا باشد! بنابر این تصمیم گرفت در طول این جشن کوچک ، در اتاق خودش بماند.
آدریانا : "بچه ها! باورتون نمی شه! اون روز محافظ من ، بدون شمشیر و فقط با یه خنجر ، منو از دست یه آدم خیلی بد نجات داد!"
کلارا : " وای! شگفت انگیزه شاهدخت! من تا حالا تو همچین معرکه ای گیر نیفتادم!"
میراندا : " صحبت از محافظ شد...محافظ من خیلی قویه! ۴۰ سالشه و حدود ۱۸۸ سانتی متر قد داره! سیکس پک هم داره!"
سارینا : " اوه...محافظ من ۳۵ سالشه ولی ۱۹۰ سانتی متر قد داره! سیکس پک هاش ۸ تا پک داره!"
همه ی بچه ها : "واو!"
کلارا : "این که چیزی نیست! محافظ من... ۳۸ سالشه. ۱۹۵ قدشه و سیکس پک هاش...۱۲ تا پک داره!!"
بچه ها "هو" کشیدن‌
میراندا : "شاهدخت آدریانا...محافظ شما چطوره؟!"
آدریانا گیج شد...می توان گفت وحشت زده بود! چه باید می گفت؟ باید می گفت که محافظش ۱۷۰ سانتی متر قد دارد و ۱۴ سال سن؟ باید می گفت محافظش سیکس پک معمولی دارد؟
"خب‌‌‌...محافظ من...محافظ من...خیلی قویه...ار محافظ های همه ی شما قوی تره! اگه باور نمی کنید می تونه با محافظ شما ها مسابقه بده!!"
سارینا : "واو!"
کلارا : "قبوله!"
تنها وقتی خبر به نیکولاس رسید ، چهره اش دیدنی بود! انگار بدترین خبر دنیا را شنیده باشد: "من حتی زخم هام هنوز خوب نشده! شاهدخت عقلشو داده اجاره؟! چرا من باید برای بازی کودکانه ی اونا مبارزه کنم؟! هان؟!💢"
لیلیان : " غر زدن رو تموم کن و این لباسای درست حسابی رو بپوش تا آبروی شاهدخت رو نبری!"
لیلیان این را در حالی گفت که لباسی مناسب برای نیک برده بود.
وقتی وارد صحنه شد ، تنها صدای خنده در محیط طنین انداخت! "این محافظ شماست ، شاهدخت؟!"
همون اول ، محافظ کلارا پا وسط گذاشت! تقریبا مساحتش به اندازه ی ۵ تا نیکولاس بود! مقایسه ی آن دو مثل مقایسه ی مورچه و فیل بود!
مسابقه تن به تن بود! این یعنی افتضاح!
در همان ابتدا ، مرد با پا لگدی به شکم نیکولاس زد و او را به سمت دیوار پرت کرد! روی شکم او نشست و به صورتش به طور متوالی مشت زد! بلند شد و دست هایش را به نشانه ی پیروزی بالا برد و عضله هایش را به نمایش گذاشت.
کلارا مسخره کرد : "نگران نباشید شاهدخت! طبیعیه!"
سارینا خندید : " شاهدخت. بیچاره "
نیکولاس با خودش فکر کرد...به این که چقدر مدیون شاهدخت است. به این که چطور دیگران شاهدخت را مسخره می کردند. به این که چقدر دوست داشت لبخند معصومانه ی او را در این دنیای ظالم و بی رحم ببیند!
آرام بلند شد...لباسش خاکی شده و به زور ایستاده بود. شکم و کمرش آسیب دیده بودند‌.
با خودش زمزمه ی کوتاهی کرد : "انگار ...مجبورم ازش استفاده کنم!"
ناگهان دست هایش را مشت کرد و با سرعتی غیر قابل باور ، دوید...مرد فکر کرد دوباره یک مشت ضعیف است‌‌‌ اما با برخورد مشت به شکمش و هاله ی قرمز اطراف آن ، خم شد و قطره های خون ، از لب هایش بیرون چکید‌.
مشت های متوالی زد و مرد روی زانو هایش افتاد!
این بار نوبت شاهدخت بود که مسخره کند و دیگران را بهت زده رها کند!
سارینا : "چه قدرت جذابی!"
کلارا : "اما چرا قدرت جادوییش قرمز رنگه؟"
میراندا : "درسته. قدرت جادویی رو الهه ی جادو و معجزه بین مردم توزیع می کنه. به زن ها حادوی صورتی و به مرد ها جادوی آبی. اما حادوی قرنز وجود نداره مگر اینکه..."
سارینا : "قدرت الهه ی مرگ باشه!"
همه ی بچه ها ناخودآگاه از ترس، کمی از آدریانا دور شدند و آدریانا با پوزخندب غرور آمیز به نگاه کردن پرداخت!
تیغه ای با هاله ی قرمز در هوا تشکیل داد و به سمت مرد حرکت داد اما مرد ناگهان دست هایش را بالا برد و فریاد زد "تسلیمم!"
تیغ قرمز درست در کنار گردنش متوقف شد...
کلارا : "هی! چرا متوقف شدی! زود باش بجنگ!"
مرد غرید و ناله کرد : "سرورم...اگه اون تیغ جادویی بهم اصابت می کرد...قطعا مرده بودم! من رو عفو کنید!"
حالا همه متوجه قدرت محافظ شاهدخت شده بودند!
بعد از اتمام مسابقه ، بچه ها هر یک به عمارت خویش بازگشتند و دوباره نیک و آدریانا تنها شده بودند.
"نیک...پیراهنت رو در بیار تا لیلی(=لیلیان) زخماتو پانسمان کنه!"
اما نیک همان طور که لم داده بود ، بی حرکت ماند.
لیلی : "بچه شدی؟! چرا لج می کنی؟! زود باش پیرهنت رو در بیار!"
نیکولاس با تردید دست به دکمه های پیراهن سفید رنگش برد...آرام بازشان کرد و پیراهن را در آورد. همان طور که لیلی زخم هایش را پانسمان می کرد ، نگاه معصومانه و کنجکاو آدریانا از سیکس پک های نیک به نمادی در پشت گردن او حدکت کرد...با تمام دقت آن را برانداز کرد...طرحی عجیب بود...در یک دایره...نمادی همچو یک شمشیر که با ساقه های خاردار احاطه شده بود...احتمالا به همین خاطر بود که نیکولاس از در آوردن پیراهن خود امتناع می کرد.