ارت چهارم | یک اتفاق غیرمنتظره 🩷
ارت چهارم | یک اتفاق غیرمنتظره 🩷
صدای زنگ دانشگاه بلند شد.
دانشجوها یکییکی وسایلشون رو جمع میکردن و از کلاس بیرون میرفتن.
ا/ت دفترش رو بست و داخل کیفش گذاشت. هنوز مشغول مرتب کردن وسایلش بود که صدای تهیونگ رو شنید.
تهیونگ: خانم پارک!
ا/ت سرش رو بلند کرد.
ا/ت: بله؟
تهیونگ: قراره همینجا بمونی یا میای بیرون؟
ا/ت لبخند کوچیکی زد.
ا/ت: الان میام.
تهیونگ از جاش بلند شد و منتظر موند.
ا/ت: تو همیشه اینقدر عجله داری؟
تهیونگ: نه، فقط نمیخوام برای ناهار توی صف طولانی گیر کنم.
ا/ت خندید.
ا/ت: پس خیلی هم اهل غذا خوردنی!
تهیونگ: فکر کنم این تنها چیزیه که توی دانشگاه ارزش انتظار کشیدن داره.
هر دو از کلاس خارج شدن.
راهروهای دانشگاه شلوغ بود. صدای صحبت دانشجوها از هر طرف شنیده میشد.
ا/ت: راستی، کافه دانشگاه کدوم طرفه؟
تهیونگ: مستقیم برو، بعد سمت چپ.
ا/ت: ممنون.
تهیونگ: نمیای؟
ا/ت با تعجب نگاهش کرد.
ا/ت: کجا؟
تهیونگ: کافه دیگه! مگه نمیخواستی بری؟
ا/ت: چرا، ولی فکر کردم خودت میخوای بری.
تهیونگ شونهای بالا انداخت.
تهیونگ: خب، میتونیم با هم بریم.
ا/ت بعد از چند لحظه مکث گفت:
ا/ت: باشه.
چند دقیقه بعد، هر دو وارد کافه دانشگاه شدن.
تهیونگ یکی از میزهای کنار پنجره رو انتخاب کرد.
تهیونگ: اینجا خوبه؟
ا/ت: آره، خیلی خوبه.
تهیونگ: چی میخوری؟
ا/ت: احتمالاً قهوه.
تهیونگ: احتمالاً؟
ا/ت: هنوز تصمیم نگرفتم!
تهیونگ خندید.
تهیونگ: انتخاب سختیه واقعاً!
ا/ت هم خندید.
چند دقیقه بعد، سفارشهاشون آماده شد.
ا/ت لیوان قهوهاش رو برداشت و نگاهی به اطراف انداخت.
ا/ت: دانشگاه خیلی بزرگتر از چیزیه که فکر میکردم.
تهیونگ: هنوز جاهای زیادی هست که ندیدی.
ا/ت: مثلاً؟
تهیونگ: کتابخونه مرکزی، باغ دانشگاه، سالن موسیقی...
ا/ت: سالن موسیقی هم داریم؟
تهیونگ: آره، ولی فکر نکنم به این زودیا پیداش کنی!
ا/ت: چرا؟
تهیونگ: چون خودم بعد از دو سال هنوز بعضی وقتا مسیرش رو گم میکنم!
ا/ت با صدای بلند خندید.
در همین لحظه گوشی تهیونگ روی میز لرزید.
نگاهی به صفحه انداخت.
پیام از جونگکوک:
«کجایی؟ قرار بود امروز با هم ناهار بخوریم!»
تهیونگ جواب داد:
«کافهام. الان میام.»
ا/ت: کاری پیش اومده؟
تهیونگ: آره، یکی از دوستامه. باید برم.
ا/ت: باشه، ممنون بابت امروز.
تهیونگ از جاش بلند شد.
تهیونگ: خواهش میکنم، همنیمکتی!
ا/ت لبخند زد.
تهیونگ از کافه خارج شد و ا/ت دوباره تنها شد.
اما درست وقتی که میخواست قهوهاش رو تموم کنه، صدای دختری از پشت سرش بلند شد.
صدای زنگ دانشگاه بلند شد.
دانشجوها یکییکی وسایلشون رو جمع میکردن و از کلاس بیرون میرفتن.
ا/ت دفترش رو بست و داخل کیفش گذاشت. هنوز مشغول مرتب کردن وسایلش بود که صدای تهیونگ رو شنید.
تهیونگ: خانم پارک!
ا/ت سرش رو بلند کرد.
ا/ت: بله؟
تهیونگ: قراره همینجا بمونی یا میای بیرون؟
ا/ت لبخند کوچیکی زد.
ا/ت: الان میام.
تهیونگ از جاش بلند شد و منتظر موند.
ا/ت: تو همیشه اینقدر عجله داری؟
تهیونگ: نه، فقط نمیخوام برای ناهار توی صف طولانی گیر کنم.
ا/ت خندید.
ا/ت: پس خیلی هم اهل غذا خوردنی!
تهیونگ: فکر کنم این تنها چیزیه که توی دانشگاه ارزش انتظار کشیدن داره.
هر دو از کلاس خارج شدن.
راهروهای دانشگاه شلوغ بود. صدای صحبت دانشجوها از هر طرف شنیده میشد.
ا/ت: راستی، کافه دانشگاه کدوم طرفه؟
تهیونگ: مستقیم برو، بعد سمت چپ.
ا/ت: ممنون.
تهیونگ: نمیای؟
ا/ت با تعجب نگاهش کرد.
ا/ت: کجا؟
تهیونگ: کافه دیگه! مگه نمیخواستی بری؟
ا/ت: چرا، ولی فکر کردم خودت میخوای بری.
تهیونگ شونهای بالا انداخت.
تهیونگ: خب، میتونیم با هم بریم.
ا/ت بعد از چند لحظه مکث گفت:
ا/ت: باشه.
چند دقیقه بعد، هر دو وارد کافه دانشگاه شدن.
تهیونگ یکی از میزهای کنار پنجره رو انتخاب کرد.
تهیونگ: اینجا خوبه؟
ا/ت: آره، خیلی خوبه.
تهیونگ: چی میخوری؟
ا/ت: احتمالاً قهوه.
تهیونگ: احتمالاً؟
ا/ت: هنوز تصمیم نگرفتم!
تهیونگ خندید.
تهیونگ: انتخاب سختیه واقعاً!
ا/ت هم خندید.
چند دقیقه بعد، سفارشهاشون آماده شد.
ا/ت لیوان قهوهاش رو برداشت و نگاهی به اطراف انداخت.
ا/ت: دانشگاه خیلی بزرگتر از چیزیه که فکر میکردم.
تهیونگ: هنوز جاهای زیادی هست که ندیدی.
ا/ت: مثلاً؟
تهیونگ: کتابخونه مرکزی، باغ دانشگاه، سالن موسیقی...
ا/ت: سالن موسیقی هم داریم؟
تهیونگ: آره، ولی فکر نکنم به این زودیا پیداش کنی!
ا/ت: چرا؟
تهیونگ: چون خودم بعد از دو سال هنوز بعضی وقتا مسیرش رو گم میکنم!
ا/ت با صدای بلند خندید.
در همین لحظه گوشی تهیونگ روی میز لرزید.
نگاهی به صفحه انداخت.
پیام از جونگکوک:
«کجایی؟ قرار بود امروز با هم ناهار بخوریم!»
تهیونگ جواب داد:
«کافهام. الان میام.»
ا/ت: کاری پیش اومده؟
تهیونگ: آره، یکی از دوستامه. باید برم.
ا/ت: باشه، ممنون بابت امروز.
تهیونگ از جاش بلند شد.
تهیونگ: خواهش میکنم، همنیمکتی!
ا/ت لبخند زد.
تهیونگ از کافه خارج شد و ا/ت دوباره تنها شد.
اما درست وقتی که میخواست قهوهاش رو تموم کنه، صدای دختری از پشت سرش بلند شد.
- ۱۵۲
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط