یک روز عادی در ساختمان سیرک

همه نشسته بودیم در حیاط آنجا. قیامتی بود! یه ور نویسنده ها بیدن ، یه ور نقاشا ، یه ور شیاطین و خوناشاما ، یه ور جنگ ، یه ور عشوه گری و یه ور حرفای بدبد. والا من که نشسته بودم روی تاب و همینطوری داشتم تاب میخوردم و جک داشت منو تاب میداد. همه چی عادی بود تا اینکه...
_"هووووی تینا! داری چی میخوری؟؟؟"
تینا که داشت دزدکی زیر میز چیپس میخورد و به دلایلی جک عزیز چیپس و پفک و اینجور خرت و پرت ها را ممنوع کرده بود. تینا برای اینکه لو نرود گفت :"این بیسکوت مادرهههه!!!"
جک با خنده گفت :"بیسکوت مادر با طعم سرکه نمکی؟!"
و همه از خنده جر خوردند.
راستش من هم چون چیپس دوست داشتم به تینا پیوستم. جک عسیس سرش را به نشانه تاسف تکان داد و در ذهنش گفت : خدااااااااا از دست این بچه ها چیکار کنمممم؟؟؟؟
اما خوشبختانه جک عادمی بسیااار پایه بود. باهم به گردش میرفتیم ، همبرگر میخوردیم ، میخندیدیم ، ما را کتک میزد ، اگر کسی مریض میشد پیشش میرفت...
خلاصه جک عزیز ما فقط یک جک موتور نبود!
او بیشتر از این حرف ها بود!
خیلی بیشتر...
او همه ما را دور هم جمع کرده بود.
شبی که داشتم در جنگل گریه میکردم را به یاد دارم...
من از خانه فرار کرده بودم...
قلبم هزاران تکه شده بود...
آن شب جک را برای اولین بار دیدم...
او کنارم نشست و گفت :"هی دختر کوچولو...چه اتفاقی افتاده؟"
و من با گریه گفتم :"من خیلی تنهام...بهترین دوستام منو ترک کردن...ولی تقصیر خودمه...همه چیز تقصیر منه...اگه بهتر بودم...اگه کافی بودم...اگه قلبشونو نمی‌شکستم...اگه...اگه...من...همش تقصیر منه...همش تقصیر قلب منه..."
جک مرا در آغوش گرفت و با مهربانی گفت :"انسان ها خوب نیستند ، انسان ها بد نیستند...درست مثل ماه که فقط یه تکه سنگه ولی نورشو از خورشید گرفته و مثل ستاره میدرخشه...ولی هیچ کس نیمه تاریکشو ندیده...و تو ، دختر کوچولو...هر وقت با کسی زیادی مهربان باشی آنها تو را خواهند شکست...انسان ها این هستن : اگر با آنها مهربان باشی ، مهربانی را وظیفه تو میدانند. و اگر کسی با آنها بد باشد ، او را کاملا بد میبینند. اما اگر روزی تو به آنها بدی کنی چون چاره ای نداشتی و آن شخص که سال ها به آنها ظلم میکرد با آنها مهربان شد ، تو بدترین میشوی و آن شخص ظلم کرده بهترین..."
اشک هایم را پاک کردم و زمزمه کردم :"اینم حرفیه...ولی من حالا بی سر پناهم..."
"فرار کردی؟"
_"آره..."
جک لبخندی زد و گفت :"به ساختمان سیرک بیا...آنجا واحد تو را میسازیم...افراد در آنجا همه بازمانده و دل شکسته هستند...اما آنها تلاش میکنند ، برای رویای جهانی که هیچ چیز در آن آسیب نمیرساند..."
لبخند زدم و دست او را گرفتم.
_"من بهت اعتماد دارم..."
"متشکرم بانوی من!"

او مرا به واحد خودم برد. آنجا را تمیز کردیم و خانه ای جدید ساختیم.