THE PROMISE WE LEFT BEHIND

THE PROMISE WE LEFT BEHIND

قولی که جا گذاشتیم

P.4 — A Familiar Feeling (روایت از زبان ا.ت)

چند روز از اولین دیدارمون گذشته بود.

از وقتی به این شهر برگشته بودم، بیشتر وقتم رو صرف پیدا کردن یه کار مناسب می‌کردم.

امروز برای یه مصاحبه‌ی کاری به یه شرکت تبلیغاتی دعوت شده بودم.

وقتی وارد سالن انتظار شدم، صدای آشنایی از پشت سرم شنیدم.

هوسوک: اوه! شما دوباره!

برگشتم. خودش بود؛ همون پسر کافه.

ا.ت: شما اینجا چیکار می‌کنین؟

هوسوک: سؤال بهتر اینه که شما اینجا چیکار می‌کنین؟

ا.ت: برای مصاحبه اومدم.

هوسوک: جدی؟ منم اینجا کار می‌کنم!

ا.ت: پس همکارهای آینده‌ایم؟

هوسوک: اگه قبول بشین، احتمالاً!

ا.ت: ممنون از این همه اعتمادبه‌نفس!

هوسوک خندید.

هوسوک: من جونگ هوسوکم. فکر کنم هنوز اسم همدیگه رو نپرسیدیم.

ا.ت: ا.ت.

هوسوک: خوشبختم، ا.ت.

مصاحبه خوب پیش رفت و دو روز بعد باهام تماس گرفتن.

قبول شده بودم!

اولین روز کاری، وقتی وارد اتاق استراحت شدم، هوسوک رو دیدم که مشغول درست کردن قهوه بود.

هوسوک: همکار جدیدمون بالاخره رسید!

ا.ت: انگار خیلی منتظرم بودین!

هوسوک: راستش فکر نمی‌کردم قبول بشین.

ا.ت: ببخشید؟!

هوسوک: شوخی کردم! خوش اومدین!

خندیدم و روی صندلی نشستم.

هوسوک: راستی، شما همیشه این دستبند رو دستتون دارین؟

ناخودآگاه به مچ دستم نگاه کردم.

ا.ت: آره. یه یادگاری از بچگیمه.

هوسوک: جالبه... منم یه چیزی از بچگیم دارم.

ا.ت: چی؟

هوسوک: یه نقاشی. یه ستاره‌ی کوچیک که یه دوست قدیمی برام کشیده بود.

برای چند ثانیه نگاهم روی صورتش ثابت موند.

ا.ت: هنوز نگهش داشتین؟

هوسوک: آره! نمی‌دونم چرا، ولی هیچ‌وقت دلم نیومده بندازمش دور.

لبخند کمرنگی زدم.

ا.ت: بعضی چیزا ارزش نگه داشتن دارن.

هوسوک: دقیقاً!

اون شب، وقتی به خونه برگشتم، دستبندم رو از دستم باز کردم و بهش خیره شدم.

برای اولین بار بعد از دوازده سال، اسمش رو بلند گفتم.

ا.ت: جونگ هوسوک...

اون درست روبه‌روم بود.

اما هنوز نمی‌دونست من همون دختری‌ام که یه روز بهش گفته بود دوستش داره.

و من نمی‌دونستم چقدر دیگه می‌تونم این راز رو پیش خودم نگه دارم.........
ادامه دارد............